In het gareel

111

„Zou ik? Och, waarom eigenlijk niet! ’t Is toch een eenvoudig jurkje. Dan doe ik er niet de shawl bij aan, dat is tè!”

Mary maakte met zorg toilet, betrapte er zichzelf op, met hoeveel zorg ze in de groote spiegelkast keek of de Parijsche robe wel goed zat.

Ze paradeerde heen en weer, net als ze het de Fransche mannequin had zien doen, met loomen, heupwiegelenden gang.

Ze keek naar haar spiegelbeeld en voor ’t eerst in haar leven, drong het tot haar door, dat ze er aardig uitzag. Ze keerde nog eens terug naar den spiegel, en vol aandacht bestudeerde ze trek voor trek haar gelaat. En toen plotseling, in één vreugde dacht ze:

„Ik lijk op moeder! Hetzelfde haar en net zulke oogen. En dokkie zegt altijd, dat moeder als meisje knap was. Ben ik heusch ook knap? Waarom voel ik me dan altijd het leelijke eendje als ik met meisjes samen ben. De wenkbrauwen heb ik net als vader en z’n mond is het ook. Vader had ook zoo’n stroeven mond en hij lachte moeilijk. Alleen moeder kon hem eigenlijk hartelijk laten lachen. Maar ik ben een kleine uk, dat is jammer! Ik wou, dat ik zoo rijzig was als de jongens!”

Mary’s blik gleed nu langs haar beenen en kleine voetjes.

„O, ik heb ’n ladder in m’n kous! Hè, gelukkig maar, want ik ben op een idiote manier bezig mezelf te bewonderen. Bah!”

Ze trok andere kousen aan en legde zichzelf de straf op den ladder direct te repareeren.