Het huisje aan de sloot

in de wei staan slapen, maar dan kreeg je het koud, als het wat later werd.

Overal in de verte staan speelgoed-huisjes tusschen speelgoed-boompjes —, maar terwijl je zoo ziet en er zoo over denkt, zijn ze tegelijk groot en echt en vol leven en vol kleur en geluid en reuk. Zoo-straks immers was het huis van hun eigen boer ook precies een speelgoed-boerderijtje tusschen speelgoed-boompjes — en aan die speelgoed-boompjes zijn massa’s appelen gegroeid.

De boer draagt het emmertje tot zijn huis; in het land zijn kuiltjes en bultjes, daar konden zij licht over struikelen, straks op den weg krijgen zij het tusschen zich in te dragen. Hij laat het maar zwaaien en schudden, en hij lacht als ze bang zijn dat hij morsen zal. Nu loopen ze niet meer naar de zon toe, maar van de zon af, en toch zien ze overal de zon: in verglijdende gloeiingen op de prachtige groen-zwarte veeren van den haan en op zijn vurigen kam en op de bruine kippen, in helle plekken op den rooden muur van het huis —, het gezicht van den boer is nu geen sinaasappel meer, maar een knol.

Ze krijgen elk een balletje, dat is nog nooit gebeurd, maar de boerin was ook niet in de kamer. Die is de baas; moeder zegt het en moeder weet hetl Zou ze de balletjes hebben geteld? Krijgt de boer nu straks op zijn duvel?

Nu staan ze waar zoo straks de weg en de twee slooten samenliepen in een knoop en ze kijken naar waar ze nu tezamenloopen als binnendringend in de breede flank van den dijk. Geen zon schijnt daar nu meer, koel is er het groen van de glooiingen, koel is er het blauw van de lucht. Alleen wie links afgaat, krijgt tegen zijn linkerslaap nog warmte, vangt over zijn linkerwang nog glans, de melk in het emmertje is scherp in tweeën verdeeld, de kleine helft links ziet

164