Het huisje aan de sloot

zwart rondetje in het stof op je schoen. . en wat voel ik ineens voor kouds in mijn nek? Het regent! Het regent! Ja.. maar het regent niet hard en er is nog een heeleboel blauw aan de lucht. Hoor eens even, ik heb mijn mooien hoed op, met Pésach pas nieuw geweest en jij je beste pet op je hoofd en moeder komt er niet met stelen aan, en bij vader groeit óók geen boompje op zijn rug. Stel je voor, dat vader kwaad op ons was, omdat we op ons mooie Sjabbos-goed passen! Maar laten we hard loopen of het is weer droog eer we thuis zijn! Heelemaal droog. . neen, dat kun je niet zeggen. . valsch dat nu net de zon door het open deurruitje valt. Wat een wasem in het gangetje, wat een lekkere lucht van drank en koek, wat een gelach, wat een stemmen achter de dichte deur. Nu kloppen hun harten toch wel even, nu ze die deur openduwen en pardoes tegenover vader staan — want vader zit altijd naast de kachel, en moeder aan den anderen kant, bij het raam — en dat terwijl de zon, zoo valsch, juist binnenschijnt.. Is jouw mouw erg nat? Neen, maar mijn heele gezicht, asjeblieft!

„Ja maar, vader, als het toch regent en met ons mooie Sjabbesgoed aan..!”

Tusschen de menschen door, achter de stoelen om — je mag nooit vóór-langs iemand gaan! — zijn ze in ’t hoekje achter moeder, tusschen den muur en moeders stoel voor ’t raam eindelijk aangeland. Daar staan ze, lekker en veilig, een daalders plaatsje! Alles zien ze wat in de kamer gebeurt. Alles zien ze wat op straat gebeurt, alles hooren ze wat er rondom gesproken wordt. Moeder heeft toch niet alle chasseetjes uit den zak ineens op de schaal geschud? Want dan. . en de schaal zóó vlak in de buurt van Juut Konijn met haar lange hand. . Ja, als ze nu nog fluisteren over moeders stoel, dan loopt het straks heelemaal met vader mis!

De schuin-vierkante zonnevlek op vensterkozijn en

151