Een coquette vrouw

״Natuurlijk weet je weer precies wat ik denk —, en natuurlijk is jouw eigen meening weer de hoogste wijsheid. Dat je jezelf niet in waardeering te kort zou doen .—, daar heb ik waarachtig nooit aan getwijfeld."

Ina vatte vlam, ze trilde.

״Dat is een leelijke gemeene leugen —, niemand beter dan ik weet, hoe veel er nog aan mijn werk ontbreekt ׳—, niemand kan meer dan ik vereering hebben voor echt mooi werk —■, maar ik schrijf geen scheurkalenderleuterpraatjes, dat weet ik ook."

״Maar als je dat dan allemaal zoo goed weet en als ik toch altijd ״lieg" —, waarom praten we dan nog ? Je bent zoo ijdel als een kat en je scheldt als, een vischwijf —, ziedaar een paar kleine, onaangename waarheden —, en ik heb genoeg van dat eeuwige debatteeren. Waarom wil je altijd praten — praten — praten ? Je bent net een klapekster —, waarom vraag je mij mijn oordeel en stuift al op nog voordat ik iets heb gezegd ? Je bent nu toch zoo groot —, ik heb altijd gemeend dat edele geesten alleen konden leven."

״Niet waar," riep Ina opgewonden .—, ״zelfs Beethoven kon dat niet —, zelfs Michel Angelo kon dat niet. Die hebben tot het laatst toe onder de menschen en hun gevoelloosheid geleden."

״Waar heb je die wijsheid opgeduikeld?"

Hij staarde haar spottend aan met in gespeelde verbazing opgetrokken wenkbrauwen. Het bracht haar buiten haar zelf, want dit alles wat hij bespotte, de woorden die ze zooeven gesproken had, ze leken haar-zelf nu ineens buiten elke mate belachelijk, haar drift vlamde als roodë koorts voor haar oogen.

״Als je zoo lacht... Egbert... en als je mij zoo aankijkt . .. dan gooi ik wat naar je hoofd. .. dan neem ik een mes..."

„Jawel, dat argument kennen we. Het is wel niet bijzonder overtuigend, maar dat schijnt er minder op aan te komen." Hij stond op en zei bedaard:

„Nu laat ik je de keus —׳, je bedaart en dan blijf ik hier, of je raast hier alleen maar uit ׳—, en dan zie je me den heelen avond niet meer terug. Zoek het nu zelf maar uit."

Alleen gelaten worden, zoo hulpeloos en geteisterd van drift, neergesmakt in gedwongen zwijgen met haar heele lichaam bevend van walg, haar hart trillend van smart en smaad, het was niet te dragen. En terwijl ze haar eigen laf-