Een coquette vrouw

handen uit de zijne los te maken. Hij drong fluisterend op antwoord aan.

״Dat vraag je me?" vroeg ze eindelijk, zacht en mat, „dat durf je mij zóó vragen, en hier in mijn eigen huis — en terwijl je weet dat mijn jongen boven slaapt in de kamer vlakbij ?"

„De jongen hoeft er niet wakker van te worden," zei hij nuchter.

Ze wrong zich los.

Ze vond geen antwoord meer, ze zweeg even —, maar ze voelde zijn tegenwoordigheid ondraaglijk.

„Zou je dan nu niet liever weggaan, Rudolf, we hebben toch zeker op het oogenblik niet veel behoefte meer aan eikaars bijzijn, ik tenminste niet aan het jouwe."

Hij sprong op, geprikkeld door den toon.

„O ja, natuurlijk. Als mevrouw beleedigd is, als ik Hare Majesteit gekrenkt heb, dan zal ik zeker maar gaan. En dan zal ik maar niet terugkomen ook."

Ina hoorde aan zijn toon, dat het allemaal holle opwinding was, zijn toorn, dat hij hoopte en vast vertrouwde, nu hij haar dat laatste als een geweldig dreigement voorgehouden had —, dat ze hem terughouden zou, smeeken, zich verdeemoedigen —, en dat hij dan zijn zin wel doorzetten zou —*, hij ging ook niet werkelijk weg, maar bleef staan met de hand op zijn stoel geleund en keek haar aan, verwijtend, smeekend met verleidelijke oogen, een glimlach, de droeve, verongelijkte glimlach van zijn sentimenteele uren, kwam om zijn lippen ■—׳, doch alles wat hij deed, het lonken en pruilen en glimlachen wekte ditmaal in Ina niets dan afkeer op ׳—, ze wilde niet langer zichzelf leugens opdringen, zichzelf sussen met drogredenen, ze haakte naar de wrange, waarheid als naar een genezenden drank, ze wilde alleen zijn, ze wilde vrij zijn, liever eenzaam dan zóó.

Ze voelde zich krachtig in haar nieuwe voornemen en volkomen onbewogen —, en terwijl zij daar nog stond en hem nauwelijks zag, voelde ze met al de zekerheid van haar pas-herwonnen kracht, dat ze zich nu ook van Lettie en haar kring zou ontdoen —, het was te veel, ze had te lang gezwegen- en smaad geslikt, het verhaal van dien ochtend, van de vrouw die even als zij „lak aan de lui had" kwam haar in den zin en vervulde haar met kille walging — ze wilde niets meer van wat haar neerhaalde en drukte. Uit zichzelf, dat wist ze, zou zij niet licht den moed hebben gehad, hem te verstooten — omdat ze hem toch aangemoedigd had,

.249