Een coquette vrouw

even wezenloos. Al die houten koppen, al die tafeltjes met kopjes en glazen , het was niet uit te houden. Toen kwam jij — je had gespeeld, nietwaar ? — je zag er zoo aardig uit in rok, het maakt je zoo slank, het kleedt je zoo goed."

„Ik vind het ook heel natuurlijk, dat je keek, hoor!" zei hij met zijn naïeve zelfingenomenheid, „ik zeg alleen: je manier van kijken, daar was maar één verklaring voor."

„Werkelijk?" vroeg Ina, ineens uitschietend in scherpen spot. „Is er werkelijk maar één wensch in mijn oogen —, en kan elke man die dadelijk raden?"

„Ja, werkelijk," bevestigde hij koppig, geprikkeld om den toon, maar zonder te weten wat ze bedoelde.

Ze zweeg, hij stond op en ging voor haar staan.

„En die verklaring die is______ die verklaring die is....

je weet het net zoo goed als ik — en ik neem er niet langer genoegen mee. Het is belachelijk, ik voel me als een idioot, als een oude heer —, ik ben nog nooit zoo behandeld, door geen enkele vrouw."

„Heb je veel vrouwen gekend, zooals ik?" vroeg ze —, en vond het zelf belachelijk.

„Och —, dat weet ik niet," zei hij baloorig, „je bent natuurlijk erg „hoogstaand" en „fijn" en wat je maar wilt —maar een vrouw is ten slotte een vrouw —, als ze aardig is, als ze frisch is, als ze jong is. En een man is een man. Je bent toch met me, omdat je me aardig vindt, nietwaar? En ik maak toch geen ruzie en ik ben toch geen bruut en ik laat je toch bij je man —, wat wil je dan eigenlijk?"

„Ja, wat wil ik toch eigenlijk?" zei Ina.

„Maar ik weet wêl, wat ik wil...." Ineens werd zijn stem week en vleiend, hij ging achter haar stoel staan, „ik weet

het heel goed en jij weet het ook.....toe, ik hou zooveel

van je...., als jij dan ook maar eens wilt, wat ik prettig vind, als jij dan ook maar eens iets voor je jongen over hebt. Toe, wees nu vanavond eens een lieve, zoete, gehoorzame meid van me." Hij bukte zich en kuste haar in den hals, en boog zijn mond naar haar oor en fluisterde met de hand ervoor haar enkele woorden in en reikte zijn hoofd nog verder en keek haar met een vleienden glimlach in de oogen.

Ze dacht aan Charley, aan het vernederende dat ze hier onderging, aan Hugo, met een weeke beschaming, een verlangen naar eerherstel, ook al zou hij het nooit weten. Ze haatte niet meer, ze wrokte niet, ze begeerde niet, ze was alleen zoo heftig gekrenkt en verslagen, dat ze vergat haar

.248