Een coquette vrouw

wetenschap" —, sluit volkomen op 2ijn houding tegenover jou. Jij vertegenwoordigt dan het „dichterlijke". En hoe het „wetenschappelijke" zich verhoudt tegenover het „dichterlijke" dat hebben we eens heel aardig gezien in de houding van een dokter, een vriend van ons, tegenover zijn zoon. De jongen wou niet studeeren, maar hij schreef .— en schrijft — heel mooie verzen en hij wist en begreep, natuurlijk, heel veel dingen van huis uit, door zijn natuur, beter dan zijn vlijtigen vader na vijf-en-twintig jaren van naarstigheid. Dat kon de oude heer niet kroppen. Hugo zei altijd —, het is precies zooals een vliegmachine zich moet voelen tegenover een vogel. Het is een feit, dat er in een vliegmachine een massa naarstigheid zit —, maar het is ook een feit, dat een vogel veel beter vliegt. Zoo is het dichterlijk-onwetenschappelijke ■— als het goed in zijn soort is — dan de vogel, en het ondichterlijk-wetenschappelijke — vertegenwoordigd in dien braven dokter — de vliegmachine. En die twee van nature geslagen doodvijanden en concurrenten!"

„De „vogel" in mij is vleugellam, allang," zei Ina, weer dof, de druk liet zich zoo licht niet afschudden, „dat is het ellendige, omdat ik geen geloof in mij zelf meer heb —, omdat ik in geen enkel ding zeker van mijzelf ben. En daaraan heeft Egbert schuld —, ik meen, dat is het gevolg van zijn invloed."

„Dat zagen we toen al," zei Charley zacht, „en dat zeiden we toen al. Het groote verderf van het „mindere" is, dat het het „betere" aan zichzelf doet twijfelen ׳—, omdat het kenmerk van het „mindere" het redelooze, de zelfverzekerdheid is, en het kenmerk van het „betere", het redelijke, juist „de twijfel."

Ze zwegen beiden, Charley luisterde naar gedempt spreken dat van bij de buitendeur tot ze doordrong, ze rees langzaam, voortdurend luisterend, op uit haar stoel.

„Ik moet, geloof ik, even weg, Ina. Het is een oude, vervelende nicht en de meid heeft gezegd, dat ik thuis ben —, ze is nog lang niet goed genoeg gedresseerd. Maar ik werk haar wel weg in een paar minuten —׳,. als ik haar zeg, dat ik „artisten" op bezoek heb, dan is ze al haast het huis uit van pure angst dat ze er een tegen het lijf zal loopen."

„Laat mij dan naar huis gaan, Charley."

„Wei-neen, jij bent juist mijn „voorwendsel." Tot dadelijk."

Ze ging de deur uit en Ina leunde stil, wat versuft, in haar stoel. En toen begon het wantrouwen zich weer in haar te roeren, ze voelde zich verlaten en kil. Neen —, het was

16. C. V.

.241