Een coquette vrouw

en vrij-wel hopeloos in dit stadium ׳— en we moeten maar naarstig op de toekomst hopen."

„Maar houd jij nu van dien jongen ?" drong Charley aan,

„Dat weet ik niet —, ik houd van het onpersoonlijke „het" van wat hij in mijn leven brengt —, al moet ik bekennen, dat het ditmaal vrij schamel is, mijn „romannetje". Ik heb het vroeger altijd nogal weten te bolwerken in dit ernstige spel van illusie en werkelijkheid, gewoonlijk door met mijn rug naar de werkelijkheid toe te staan, maar ditmaal is het moeilijker. De partner werkt niet mee, hij kent het „spel" niet, er is voor hem alleen werkelijkheid en van een soort, die mij niet bijzonder aantrekt."

„Als jij-zelf het zoo koelbloedig een spel noemt."

„Dat zou jij niet begrijpen, Charley ? Vioolspel is ook maar een spel .—, maar menschen wijden er hun leven aan en niemand vindt het gek. Maar laat ik in godsnaam niet „vernuftig" wezen, vandaag."

„En hoe is het nu tusschen jou en Egbert?"

„Wat zou er veranderen tusschen mij en hem? Hij zweert nog altijd bij autoriteiten, hij vindt geloof ik, nog altijd, dat we het denken aan „vak-filosofen" moeten overlaten —; de formule zoo zou hem niet erg aanstaan, maar het is zijn praktijk. Ik verdiep er mij soms in, wat die eigenaardige neiging van hem beteekenen kan."

„Ik heb er eens met Hugo over gesproken, op reis," zei Charley, „het is doodgewoon zijn ijdelheid, dacht Hugo. Hoe meer dingen je verwijst naar een bepaald „vak" — dat je zelf dan niet hebt geleerd en waarvan het verstaan voor den vakman geen verdienste is — hoe minder er overblijft voor de normale, geestelijke uitrusting, die elkeen behoort te bezitten. En hoe minder die uitrusting bevat, hoe gemakkelijker je met heel weinig een behoorlijk figuur kunt maken —, in eigen oog althans — en je behoeft dan ook voor den weter en den denker geen bijzondere bewondering te hebben, want wat ze doen is hun „vak" en als je zelf dat „vak" had geleerd, dan was je er precies of ongeveer even ver in —op die manier behoef je nooit jezelf iemands mindere te gevoelen of in eenig mensch het persoonlijke te eeren."

„Curieus, zei Ina —, ze richtte zich op in haar stoel, het onpersoonlijk gesprek, dat ze zoolang had moeten missen, waarin ze haar persoonlijke kwellingen kon van zich werpen en vergeten, gaf haar een schijn van opgewektheid.

„We hebben veel over hem gesproken," zei Charley — „en over jou natuurlijk. Die zonderlinge, blinde voor „de 240