Een coquette vrouw

״Ik verwijt je niets —, ik waarschuw je alleen. En tenslotte is het natuurlijk je eigen zaak. Maar ik had het niet van je gedacht, nu nog .... nu w'eer.... na alles: een ge-meene vulgaire vrouwenverleider. Je moet er niet boos om worden.''

Ze kon niet boos worden —, het zou een te droeve en holle vertooning zijn —, ze wist immers zoo goed, dat Charley de waarheid sprak, en ze was blij, dat ze zonder de bitterheid, die haar zooeven opgeschrikt had, nu antwoorden kon:

״Het komt er eigenlijk nog zoo weinig voor mij op aan, wie het is. En soms denk ik, dat iedereen goed genoeg is voor mij."

״Wat heb je gedaan in de maanden dat we weg waren?" vroeg Charley, zonder op de klacht in te gaan. ״Heb je gewerkt ?"

„Neen, nagenoeg niets. Ik kan alleen werken, als er vervoering in mij is, dat weet je.....ik werk altijd voor iemand

—, hoe zeiden ze het ook weer van Mérimée —, die ook altijd schreef voor een „aangebeden voorwerp"? „Hij plukte alleen bloemen om ze iemand te kunnen aanbieden." Zoo ben ik ook —, maar van een vrouw is het schande. Mannen vereeren bijna altijd hun „minderen" —wie van Goethé's liefjes, of van Heine's of die van De Musset waren er hun „gelijken"? Maar van mannen lijkt het natuurlijk, omdat de man altijd de meester is —; als een vrouw een bloem plukt voor een „mindere"' dan..."

„Dan vergeet de mindere, dat hij de mindere is, natuurlijk," vulde Charley aan.

„Neen, ze vergeet het zelf," zei Ina, „want ze wil het niet langer. Een man kan een vrouw „vereeren", die beneden hem staat, omdat zijn vereering toch maar gespeeld is, omdat hij toch altijd de eerste blijft en wil blijven —, maar een vrouw wil zich onderschikken met haar werkelijke wezen, haar vereering is echt en ze wil die geven —, aan wien ze waard is. Daarom helpt het niet, als de man bij uitzondering zijn heele wezen onderschikken en haar vereeren wil ׳—, omdat ze liefde zoo niet verstaat, omdat ze van geen slaafsche onderwerping gediend is — waar de mannen gewoonlijk zoo gretig van gediend zijn ׳— omdat ze zich in waarheid zelf onderschikken wil. Als een man ten onrechte beheerscht, voelt zij zich tekort gedaan in haar waardigheid, en als hij, haar terecht niet beheerschen wil, voelt ze zich te kort gedaan in haar vrouwelijkheid. Het is bijzonder ingewikkeld

.239