Een coquette vrouw

met zoo'n scherp lachje, dat Ina opkeek, en meende te begrijpen. Lettie had zelf graag willen trouwen en trachtte dat te verbergen in ruw en schamper praten over alle huwelijken, die ze kende. Ze was nooit zoo welbespraakt en ook nooit zoo boosaardig, als wanneer ze het over scheidingen en schandaaltjes had. En haar man, van huis uit een behoorlijk en ingetogen burgerman —, stond haar daarin bij, verbitterd omdat hij zich niet zoo gemakkelijk als hij had gedacht van zijn wettige verbintenis had kunnen ontdoen. Dat wezen —׳ verzekerde Lettie herhaaldelijk — kleefde hem als eeö klit aan den hals, hoewel hij allang ״haar man" niet was. En dan keek ze heel zelfvoldaan en misprijzend en zei, dat zij voor zoo'n verhouding bedanken zou, en brandde van lust Ina op nog veel meer en veel intiemer bijzonderheden van haar vriends huwelijksleven te onthalen.

״Wat zei je zooeven?" vroeg Ina, ״ikdacht een oogenblik aan wat anders, ik verstond je niet."

״Ik had het over een geval —, precies als het jouwe. Die groote blonde vrouw, weet je wel, die je kerstavond bij mij ontmoet hebt? Die is tegenwoordig ook met een piepjong violistje , net als jij, merk je wel? — en die heeft ook lak aan wat de menschen zeggen, en die geeft ook al den brui van het mooie huwelijk —, ze schijnt er trouwens een suffert van een man op na te houden."

Ina kon zich de vrouw heel goed nog voorstellen, niet jong meer, met haar geverfd gezicht, breede, bloote, melige schouders, haar wulpschen mond, haar wat rauwe stem, haar kirrend lachje, haar moederlijk-verliefderig doen tegen de jongens, die ze allemaal in de wangen kneep en die allemaal half-belust, half-afkeerig om haar heen hadden gedrongen.

Ze antwoordde niet.

״Je kwam me iets vragen, dacht ik?"

״Ja —, Ruud heeft getelefoneerd, dat hij vrij is vanavond en als je alleen bent, dan komt hij hier."

״We zouden, als we allebei vrij waren, toch altijd bij jou..."

״Jawel maar vanavond gaat het niet. Arnold heeft plaatsen voor een nieuwe operette, dus wij zijn niet thuis."

״Ik vind het niet geschikt, niet prettig, dat Rudolf hier komt. En dat weet hij, dat heb ik hem gezegd."

״Dat heb je hem gezegd!" lachte Lettie wereldwijs, „maar daar ben je toch niet klaar mee! Je kan wel zooveel zeggen. En wat doet het er toe —, je moest het juist prettig vinden — als Je man er niet is."

.234