Een coquette vrouw

gestaan in de kille, grijze gang. Hét zoete zelfbeklag had toen wrok en toorn uit haar weggedreven ze voelde het harde brok in zich slinken en verdwijnen en toen het orkest zweeg, was ze tusschen de menschen, die heengingen door, weer binnengekomen en had een andere plaats gezocht, waar niémand op haar lette — maar het slotstuk, een luide ouverture, kon haar gebroken evenwicht niet herstellen — rusteloos, als van binnen klam, liet ze zich door den menschenstroom meevoeren naar buiten toe. Daar had ze zich bezonnen —, zou ze naar huis gaan ׳— of op Rudolf wachten ? Het trok haar wel aan...., en hij zou er wel heel blij mee zijn.....

zou hij dat werkelijk_____ of zou hij heimelijk haar belachelijk

vinden en zich nu al verzadigd van haar gaan gevoelen, als ze tweemaal op dezen éénen middag tot hem ging ? Wandelen ׳—, alleen, in de mist, in de kilte en daarna naar huis ? Het was niet te doen, het was ondraaglijk. Ze had zich zoo bedacht ? ze kon op Rudolf wachten en den schijn aannemen alsof ze juist uit het gebouw kwam en zich rechtstreeks naar huis begeven wilde —, ze kon tusschen de menschen verscholen, hem bespieden en als ze hem komen zag, vlug toeschieten, hij zou niets van den opzet bemerken —, alles zou toevallig schijnen. Maar de toeleg verheugde haar niet —, veeleer was het als werd ze gedreven, en kon geen weerstand bieden, naar iets, waarvan ze zich evenwel geen vreugde beloofde, ze gevoelde zich ontdaan en beschaamd om wat ze deed, als was ze een heetbloedig schoolkind, dat tenminste in haar vrijheid en in haar jeugd, in haar onbewustheid vooral, haar verontschuldiging vindt. Zij had al zooveel jaren lang zooveel leergeld gegeven..... en toch —■ had ze zich voorgehouden —׳ liep ze hier nu weer, bevend van verwachting, met ijskoude vingertoppen — als zoovele malen vroeger en voor zooveel anderen, en toch weer met dat onuitroeibaar raadselachtig gevoel, dat het alles nieuw en wonderlijk en hoopvol, en als voor de eerste maal en voor altijd was!

Was ze van de menschen en van hun vooroordeel en hun zeden vrij geweest, dan zou ze zich misschien in die geschiktheid van haar wezen tot vernieuwing en verjonging, altijd-door, hebben kunnen verheugen —, nu voelde ze die, onder den invloed van vooraf geweten ander-oordeel, als belachelijk en beschamend, haar leeftijd en staat onwaardig. Zij behoorde nu toch — Egbert had het nog pas gezegd —, bezadigd en ״bezonken" en verstandig te wezen, getrouwd al sinds jaren, moeder van een kind, bezig „naam te maken"

.229