Een coquette vrouw

״Nu moet ik het toch weer zeggen," glimlachte hij, ״dat u anders dan de anderen bent. Op gevaar af van u boos te maken."

״Waarom zou het mij boos maken ?" ze glimlachte nu ook.

„U werd het immers al ׳—, daareven!"

Hij had zich naar haar overgebogen en sloeg opnieuw den vertrouwelijken fluistertoon aan. Maar zij onttrok er zich haastig aan en stond op.

„II moest eens wat voor ons spelen."

״Liever niet dadelijk —׳, maar als u het vraagt."

Hoeveel maal had ze ook deze en dergelijke betuigingen gehoord — en toch liet ze zich even gaan op de zachte weelde van het machtsgevoel. Hij was dan toch ook wel een lieve jongen, met zijn zachten, glimlachenden mond en zijn matglanzende, bruine oogen, zijn zijdezacht krulhaar boven een rimpelloos, jong voorhoofd.

Misschien, fantaseerde ze gretig, paste hij even weinig bij dit gezelschap als zij —, en kwam hij ook alleen om Lettie genoegen te doen.

״Ik kan niet zoo heel lang meer blijven, mijn man wacht mij thuis, en ik wil mijn jongen zelf naar bed brengen. En de dames daar verlangen blijkbaar heel erg naar uw terugkomst."

Hij keek de andere kamer in.

״Het kan mij niet schelen —, maar om u moeten we niet langer hier alleen blijven."

Ook zoo iets had ze vaker gehoord, de woorden, den toon van kloek-mannelijke bescherming —, en toch moest ze erom glimlachen en bekoorde het haar en voelde ze zich gestreeld als was die bezorgdheid voor haar alleen.... en wonderlijk.

Ze begaven zich tusschen de anderen en zijn aankondiging, dat hij spelen wilde, deed een storm van klappen en juichen opgaan. Ze zag de meisjes zich weer naar hem heen verdringen —, er waren er héél jonge en héél mooie bij — zag ze ׳—, en toch wees hij ze allen met lachende achteloosheid terug, en wendde zich naar haar, om te vragen wat zij hooren wilde. Ze schrok van haar gevoel —׳, zou ze nu nog gevleid moeten zijn omdat een jongen haar in dit gezelschap wel wilde onderscheiden? Ze vergat de vraag te beantwoorden en toen hij die herhaalde, zei ze verward, met een onrustigen blik op de klok, dat ze hem de keus overliet.

15. C. V.

.225