Een coquette vrouw

Trotsch wenkte Lettie naar haar man, dat die de gever was —, ze schreef Ina's verwarring toe aan blijden schrik om zóó'n prachtig geschenk —, maar toen ze zag dat Ina bijna met weerzin het doosje van zich afhield, dat haar mond stroef stond en haar oogen niet lachten, werd ze wit en in haar gekrenktheid riep ze luid: ״Graag of niet hoor! Geef maar op, als je geen zin hebt." De man werd rood van verlegenheid en keerde zich om , de meisjes verdrongen zich naar Lettie en Ina om het colliertje te zien en kreten haar verbazing uit om het ongehoord weigeren van zoo'n rijk geschenk. Maar Lettie voelde uit het steelsche kijken en giechelend elkaar aanstooten, dat ze haar ook belachelijk vonden —•, ze sloot haastig het doosje en zette het weg. Ina stond alleen, ze voelde met afkeer, dat ze haar hadden willen koopen, haar met verplichting binden, ze was vernederd en ontdaan ׳—, ze keerde zich om en stond tegenover den violist, die haar vertrouwelijk-lachend toefluisterde:

„Wat zijn ze allemaal boos op u!"

Ze verlangde ineens, dat één haar tenminste begrijpen zou.

„Ik kon dat toch niet aannemen —, ik ken ze nauwelijks!"

„Natuurlijk niet," suste hij, „ik begrijp u volkomen. Maar Lettie is altijd wat uitbundig. En er is geen een van de meisjes hier; dat is van haar heelen kring, die zóó iets zou weigeren. Ik bewonder u, omdat u het deed."

„Och kom," zei ze ongeloovig, „iedere vrouw zou dat toch doen?"

„Geen een van die ik ken —, of ooit gekend heb," zei hij en zuchtte droefgeestig. Hij had haar naar een kleine, stijf-coquette sofa in een hoek gebracht en terwijl de overigen aftrokken naar de andere kamer, zaten ze daar ineens alleen. Maar Ina wilde die afzondering niet, die haar zoo pijnlijk oude tijden te binnen bracht, de dupe van zijn droefgeestige zuchten, zijn weeke, bewonderende blikken wezen.

„Ik weet zeker, ik zag het dadelijk, zoodra ik binnenkwam, dat u heel anders dan al dé anderen bent."

Ze had neiging, de vingers in de ooren te stoppen, — _ het was als in een hatelijken droom, dat ze die afgezaagde, zinledige woorden verstond, die ze zoo vaak vroeger van anderen had uitgelokt, zoo vaak van zichzelf betuigd, dat ze haar nu tegen-stonden.

Hij scheen het te voelen aan haar houding, hij liet tenminste den toon en het onderwerp varen —, Ina waardeerde het, hij vroeg haar of ze Lettie kende en ze vertelde het hem en was heimelijk blij, omdat hij haar daarin nu ook weer bewonderde. 224