Een coquette vrouw

in staat gevoeld, Lettie haar vriendschap te geven, als een vergoeding voor wat de wereld haar onthield, tegelijkertijd de wereld ermee tartend —, nu voelde ze zoo goed, hoe onmogelijk het was: hier gold immers geen ״meer" of „minder" —, eenvoudig een zóó of anders — zij kon voor Lettie niets wezen, ze spraken een verschillende taal, stamden uit verschillende werelden. Ze stond terzijde en bladerde in een album en soesde over al die verschillen tusschen menschen, bij uiterlijke overeenkomst. Van denzelfden landaard en leeftijd, zij en Lettie, in dezelfde omgeving, dezelfde stad, producten van dezelfde cultuur —, en nog zoo als dag en nacht verschillend. Ze schrok op van een koude luchtstroom, die haar langs het gelaat streek, gevolgd door joelen en handgeklap —, een zwartharige jongeman in een pels, vioolkist in de hand, was binnengekomen, en het heele gezelschap verdrong zich om hem heen. Nieuwsgierig keek Ina op en haar blik ontmoette dien van zijn glanzende, bruine oogen, ze zag dat Lettie hem over haar sprak, ze verstond bijna haar naam en ze bloosde en sloeg haastig de oogen neer.

„De beroemde violist, de beroemde schrijfster," stelde Lettie voor —, enkele heeren klapten in de handen, een paar meisjes lachten —, Ina voelde er niets in dan spot, op haar gericht, maar weer klonk Lettie's stem ׳—,ze kwam los, ze werd luidruchtig.

„De kerstboom, kinderen, nu naar den kerstboom."

Ze hosten joelend de andere kamer binnen, een paar piepjonge acteurtjes met bleeke kindergezichten en modieuse heerenkleeren staken de Chineesche sterren aan, die overal rondom vastgehecht waren, de lampen werden even uitgedraaid, in donker klonken kreten van half-gemeende bewondering ׳— ze waren de kerstboomvreugde al zoo lang ontgroeid — schertsend gefluister en onderdrukt proesten. Ina stond naast Lettie's man. Ze voelde zich ineens het meest thuis bij dien goedigen, groven reus en hij wees haar fluisterend tusschen de versierselen aan den boom enkele héél-bijzondere aan.

Er werd niet gezongen en zoodra het vuurwerk fonkelend was opgebrand, werden de lampen weer aangestoken en Lettie's man deelde de geschenken uit —, vóór ze het goed wist, stond Ina met een doosje in de handen, dat ze half werktuigelijk bloot gevouwen had uit het papier. Ze schrok van wat ze zag: een gouden colliertje met een mat-paars steentje eraan.

„Van wie heb ik dat?" stamelde ze, „dat mag ik niet aannemen, dat kan niet, zulke dingen draag ik niet."

.223