Een coquette vrouw

de piano was nieuw en kunstig versierd, de gloeiende kachel prijkte met een blinkend te veèl aan koperbeslag, er was overmaat van al te naakt licht, dat schel afkaatste van de witte zoldering —, maar het was er toch gezellig in de volte, tusschen de stoffige kunstbouquetten in de groote veelkleurige vazen en palmen in potten, ook al met lappen omwonden. Het vrouwtje ging thee zetten en schenken —, en haarman was een gesprek begonnen over tooneelspelen en tooneel-spelers, hoe er de markt van overvoerd was, hoe ze allemaal armoe leden ׳—, en plotseling, zonder dat Ina iets van een overgang bemerkt had, zat hij luidruchtig, maar tegelijk ook wat links en gedwongen te betoogén tegen allerlei slag van bekrompen menschen, die elkaar het leven beroerd maakten om allerlei domme vooroordeelen, waar hij, Goddank, vrij van was en waarvan hij hoopte, dat Ina ook vrij zou wezen. Ze knikte vaag-weg en wist niet goed wat het doel van die onvoorbereide ontboezemingen mocht zijn, die hem intusschen zwaar op het hart schenen te wegen en waarmee hij wèl iets scheen voor te hebben. Even later werd het haar ook duidelijk —, het was maar een onhandige poging geweest om haar te ״polsen" en nu het vrouwtje ook weer zat, haar meelwit, mollig handje op zijn breede knie, de oogen aanhankelijk en verliefd naar hem opgeslagen, nu vertelde hij haar, schijnbaar-luchtig, dat ze niet getrouwd waren en dat het kind uit haar eerste huwelijk was —, maar Ina begreep uit het blozen, een dankbaren blik en een verlegen lachje, dat „huwelijk" als een goedbedoeld leugentje —, dat hij zelf wel getrouwd was, en nu „in scheiding lag", die niet te vlug vlotte, naar zijn zin, en dat hij dan het vrouwtje trouwen zou en het kind, echten.

Die laatste mededeeling, met het beweerde „huwelijk" in strijd, deed hem zelf verlegen blozen. Het ware Ina anders ontgaan.

„Begrijpt u nu ׳—, dat ik er een beetje mee in zat, toen mijn vrouw mij zooeven vertelde, dat u zelf uw jongen zou komen halen? II had het haar wel heel kwalijk kunnen nemen immers, dat ze u gevraagd had, zonder dat u iets van onze omstandigheden wist. Maar ze vertelde mij, dat u ook iemand met vrije opvattingen bent,"

„Waarom dacht u dat zoo?" ze wendde zich naar het glimlachend vrouwtje en trachtte gewoon te spreken, maar ze voelde dat haar gezicht ineens gloeide.

„U bent toch artist!" klonk het antwoord bedeesd en de blauwe oogen werden vriendelijk vleiend naar haar opgeslagen. 216