Een coquette vrouw

had ze het bezoek, dat haar zoontje daar nu bracht, verzwegen —hij zou toch hebben beslist, dat het ״niets voor ons" was —, maar dat vond hij immers van bijna elkeen—, met vroegere buren had hij niet willen omgaan, omdat de man wijnreiziger was en een gekken naam had en haar, .die indertijd een bezoek al half had toegezegd, had hij koelbloedig een dwaas en pijnlijk figuur tegenover die menschen laten maken. Egbert zou haar nu ook hebben uitgelachen, als hij wist, dat ze beloofd had zelf den jongen te komen halen en dan een kopje thee te blijven drinken. Ze moest over een uurtje daarheen gaan —, het werd al donkerder —, ze ging dichter naar het raam zitten om nog te kunnen onderscheiden, wat ze las. Het was* een boekje van Romain Rolland over Beethoven dat Charley haar voor enkele dagen uit Parijs had gezonden, als een herinnering aan een hunner laatste gesprekken. Ze had toen toevallig in hun boekenkast een Duitsch romannetje gevonden dat ״Quasi una Fantasia" heette en van Beethovens liefde voor het coquette Italiaansche gravinnetje verhaalde —, ze had er in zitten lezen en het had haar getroffen, omdat het warmer en inniger van toon was, de figuren scherper en levendiger naar voren bracht, dan de meeste uit geschriften en anecdoten opgebouwde romantische verhalen —, en het had haar doen verlangen meer van Beethovens leven te weten, van zijn verhouding tot en zijn houding tegenover de menschen. Nu had Charley haar dit boekje gezonden —, en nu las ze, in den schemer het hoofd diep gebogen over het boek.

.... Un malheureux, pauvre, infirme, solitaire a qui le monde refuse la joie, crée la Joie lui même pour la donner au monde. II la forge avec sa misère, comme il 1'a dit en fiére parole, oü se résumé sa vie, et qui est la devise de toute ame héroïque.

״Durch Leiden Freude."

Ze prevelde halfluid de laatste woorden en lichtte het hoofd op en tuurde voor zich uit —, sloeg de oogen weer neer en bleef een tijdlang staren op het smartelijk, somber gelaat, nog maar nauwelijks te onderscheiden op het witte blad, sloeg langzaam dat blad om en zag boven aan het volgende, de zes klankteekens en de woorden daaronder, ״allein . . . allein . . . allein. . . ."

Ze voelde een rilling langs achterhoofd en rug, het bloed trok uit haar gezicht vandaan, haar vingers beefden. Ze stond op en liep met het boek in de hand naar de piano. Het was er bijna donker in dien hoek, de blanke toetsen

.213