Een coquette vrouw

Rechtstreeks van boven af ging ze naar huis —, en nauwelijks op straat, begon een twijfel, een jammerlijk wantrouwen tegen zichzelf zich in haar te roeren.

Als Annie nu toch eens gelijk had —, als ze nu toch weer onbewust bezig was geweest, dien onvolwassen jongen tot zich te lokken, om niets dan om hem doelloos te bekoren —׳, als het nu eens waar was! Maar neen —׳, ze had zich volkomen onbewogen en onbevangen in zijn bijzijn gevoeld, tegenover zijn lieve onbelangrijkheid. Ze was zes jaar ouder, wat kon haar die jongen zijn ? Maar in haar diepste wezen was ze niet zeker van zichzelf —, Annie's giftige woorden hadden een vlaag van zelfwantrouwen en zelfverguizing in haar teweeg gebracht, waaraan ze zich niet dadelijk onttrekken kon.

Dicht bij huis liep ze Geerte, Egberts zuster, bijna tegen het lijf —, met het vriendinnetje, dat voor een paar jaren eens bij haar was geweest om haar en Egbert te noodigen voor het feest, dat ze niet zonder pijnlijke verbazing en schaamte herdenken kon. Maar dien avond van het bezoek herdacht ze ineens met een opgolvend gevoel van vreugde; het meisje had haar immers toen aardig gevonden, het gezegd en getoond, schuchter-waardeerende woorden over haar eerste vertelling gesproken. Prettig was het, haar eens weer te zien!

Maar terwijl ze nu Geerte staande hield en aansprak, liet het vriendinnetje ineens Geerte's arm los en liep haar met een koelen knik voorbij. Beklemd en teleurgesteld staarde Ina het vlugge figuurtje, dat rap zich verwijderde, na. Ze was groot en mooi geworden!

״Herkende ze mij niet, Nesje Waldorp 1" vroeg ze weifelend, naar Geerte opziend.

״Ik weet niet, hoor!" zei die koel, schouderophalend.

״Kwam jelui bij ons vandaan ? Ga je nog niet even mee terug ?"

„Dank je —, we hebben Egbert alleen even tot zijn huis gebracht. Hij had bij ons...., bij mij een kopje thee gedronken."

„Ik zie je nooit meer."

„Ik ben een paar maal geweest, dat je niet thuis was. Of misschien had je bezoek en wou niet gestoord worden."

Ina kreeg een gloeiende kleur.

„Als ze zeggen dat ik niet thuis ben, dan ben ik ook werkelijk niet thuis, Geerte."

„Goed, goed! Het gaat mij niet aan —, en het interesseert mij eigenlijk ook niet. Ik dacht maar zoo —, er wordt

.211