Een coquette vrouw

Ze knikte. ״En of je wat meebracht om hem voor te lezen."

„Goed," ze ging naar de kast en nam enkele boeken.

„Gaat broertje mee?" vroeg Josefine.

„Neen, het is te koud ׳—, hij blijft bij de juffrouw, nietwaar jongen? Zijn prent afmaken. Ik heb een heel geschikt meisje, dat heel aardig knutselen en spelen kan."

„Wat wordt hij groot," zei Josefine, terwijl ze zich over het kind heen boog en het kuste —, en toen ze samen aan de deur stonden, herhaalde ze het nog eens met dienzelfden schuwen, vluchtigen blik op Ina, „wat wordt hij groot en mooi."

„Ik weet precies wat je bedoelt," zei Ina, toen ze buiten liepen, „je hoeft het werkelijk niet nog vaker en nog duidelijker te zeggen. „Hoe is het mogelijk", denk jij, „dat een vrouw een kind heeft, een lief kind, zacht en aanhankelijk, een kind met een aandachtig gezichtje en bezige handjes .—, en dan nog durft zeggen, dat ze doodelijk down is en ziels-ongelukkig en er dan nog slecht durft uitzien, zonder het excuus van een erkende kwaal." Dat bedoel je, nietwaar, met wat je zooeven zei en met de manier, waarop je naar mij keek ?"

Josefine zweeg ; ze liepen nu stil naast elkander op straat.

„Je kunt het bekennen, en zelfs dat je er misschien het jouwe over den braven, goeden, oppassenden man bij hebt gedacht. Je bent de eenige niet!"

„Neen, iedereen zegt het," beaamde Josefine, schuw en gretig. Ina trok de schouders op. „Iedereen", bedoel ik niet. Ik bedoel eenvoudig mijzelf. Geen vijf minuten voor je kwam, ging het door mij heen, terwijl ik naar hem keek, naar zijn innige snoetje, naar zijn heerlijke handjes. Meen je, dat ik minder dan andere vrouwen van mijn kind houd? Eerder meer, omdat er zoo heel veel liefde in mij is. En als het mij dan toch niet voldoet, ik meen: als het toch niet voldoende is, als het mij toch niet kan vervullen en blijvend gelukkig maken, zelfs niet het vooruitzicht van zijn ontwikkeling en groei en toekomst •—, dan beteekent het niet, dat ik minder hart heb, maar eenvoudig dat ik daarbuiten-om ook nog verlangens en wenschen en droomen voel. Daarin verschil ik van andere vrouwen misschien, maar van mannen niet —, daarin ben ik dan misschien een man. Ken je de „Kreutzer-sonate" 1 Herinner je je, wat daarin over „moederliefde" wordt gezegd, het zinnelijke, dierlijke moeder-instinct ? Het is volstrekt niet iets om bijzonder groot op te gaan, als je het zóó ziet. Maar het zoo te zien, is eenzijdig, natuurlijk."

.202