Een coquette vrouw

De winter had zich bar en boos ingezet, de dagen waren verkrompen tot kortstondige, vale schemeringen, Charley en Hugo Ruyssenaers waren vertrokken, op reis naar het Zuiden —, Charley had haar zelfs half in scherts, maar toch ernstig en welgemeend gevraagd met hen te gaan. Voor hun vertrek was ze er nog enkele malen geweest, en ze hadden wat zitten praten, voorlezen, pianospelen, heel aangenaam zonder onrust of gedwongenheid, doch Ina had duidelijk bemerkt, hoe weinig het nu voor haar beteekende, een gewoon, prettig vriendenbezoek, zonder iets van den ouden glans, de oude bekoring —, en eiken keer opnieuw viel die erkenning haar zwaar; nu ze vertrokken waren, voelde ze een leegte, de dofheid trok zich vaster en dichter om haar heen —, maar ze voelde verluchting ook, dat ze toch nog zonder schuld en ellende het gevaar was ontkomen, dat Hugo haar nooit weer klein had gezien na dien eenen keer, dat hij haar toch wel weer waardeerde en vriendschap toedroeg —, bij het afscheid-nemen had hij haar met een vriendelijken, warmen blik in de oogen gezien —׳ en dat ze zonder wroeging aan Charley denken en haar van tijd tot tijd schrijven kon, Doch als ze die briefjes, over huis en kind, over kleine voorvallen, ook wel over wat ze had gelezen en gedaan, vergeleek bij de bijna dagelijks volgekrabbelde. velletjes, die ze in den eersten tijd van hun vriendschap zond, overgudsend van geest en moedwil en uitgelaten levenslust, waarin ze, meer dan zelfs in haar werk, de volheid van haar kracht en kunnen had uitgestort en die zij-beiden, Charley en Hugo, de geestigste en bevalligste brieven hadden genoemd, die zij ooit gelezen hadden —, dan voelde ze zich bitter beschaamd; — kon dan hun oordeel van nu haar niet meer schelen, ging er dan nu geen bezielende kracht meer van uit, dat ze niets beters dan deze stroef-ge-uite, kleurlooze, half-plichtmatige mededeelingen wist voort te brengen ? Deed ze dan alles, wat ze deed —, was ze dan alles, dat ze was —׳, uit geen andere bron dan behaagzucht 1 Ze herdacht een gesprek,־ dat ze eens daarover met Charley had gehad, en dat Charley toen de behaagzucht de edelste van alle drijfveeren had genoemd —, gezegd hoe de nobelste daden werden bedreven uit behaagzucht —, door martelaren voor hun God ׳—, door de veelgeprezen land- en zeehelden, voor een toekijkend en toejuichend volk —, hoe het toch ook niet minder kon zijn liefde en vereering te willen winnen, dan geld of macht of wereldlijk aanzien, die haar zoo geheel en al onverschillig waren. Ze moest het, beamen en

.200