Een coquette vrouw

״Ik geloof dat ik boven Charley hoor," zei hij haastig zacht. ״Wil je eens lief zijn —, en bellen om het theewater ? En thee zetten? Dan haal ik terwijl iets voor den dag om uit voor te lezen."

Ze bedwong zich, deed wat haar gevraagd werd, even later zaten ze alle drie tezamen en dronken thee, als was er niets gebeurd.

Ina had het briefje gelezen en liet het moedeloos uit haar vingers op de tafel vallen.

״Van wie?" vroeg Egbert.

״Van Charley —, of ik vanavond kom. Ze is jarig. Lees maar." Hij nam het briefje.

״Ben je er werkelijk in zóó lang niet geweest ?''

״In weken niet. Ik heb geen lust, den laatsten tijd. Zoo slap en down —, ik kan nergens toe komen."

״Omdat je niet eet," zei Egbert, ״je wilt nooit naar raad luisteren —, precies wat ik altijd zeg, klagen is veel interessanter. Dat je voortdurend veel te weinig eet, dat is de oorzaak van je slapheid, daardoor ben je down."

Ze antwoordde niet, ze voelde geen lust wat hij zei te weerleggen, het klonk als een oude dreun.

״Ik zou toch maar wel naar die vrienden van je gaan.'*

Ze keek plotseling op om den toon. ״Het schijnt dat je me weg wilt hebben vanavond."

״In je eigen belang —, want als je thuis blijft ben je alleen. Ik moet ook uit."

״Waarheen?"

Hij lachte kort, schamper. ״Beste kind —, dat vragen we elkaar toch niet, is het wel? Géén huwelijksslavernij, dat is altijd je stelling geweest."

Ze keek hem fel aan, haar lippen beefden.

״Waar jij het toch nooit erg mee eens was."

״In vredesnaam, geen oude koeien," hij maakte een afwerend armgebaar, ״nu laat ik je in ieder geval vrij, nu kan je je gang gaan ׳—, dat is voldoende."

״Omdat je nu heelemaal niet meer om mij geeft —, omdat je mij toch niet klein genoeg hebt kunnen krijgen —, omdat ik je te lastig ben, daarom mag ik nu in ״vrijheid" stikken* Of misschien omdat je zelf behoefte aan ״vrijheid" hebt."

״Je zult me toch niet de eer aandoen van jaloersch te wezen? Het zou meer zijn dan ik durfde verwachten —,

.189