Een coquette vrouw

dat die heele beweging opzette]! blik gevolgd en haar ontroerinc en haar lippen trilden.

״Trouw is dus een ding van onzen wil," zei ze, om het

pijnlijk zwijgen weg te houden.

״Van onzen wil —, en niet zooveel van Charley als ik va

houden kan — en zij ook van mij —, en we zijn zoo gelukkig als menschen wezen kunnen —׳, maar toch —" hij keek haar vluchtig aan en gliiMachte „het is niet altijd, en voor sommige vrouwen in het geheel niet moeilijk een man te verontrusten .—, maar ik wil haar trouw zijn, om wat ik je zooeven zei —, en daarom zal ik haar ook trouw zijn, voor zoover een mensch voor zichzelf kan instaan —, mijn heele leven lang."

Hij had zacht en rustig en zonder nadruk gesproken —•,־ en toch voelde Ina dat elk wóórd rechtstreeks op haar was gericht, om elke hoop in haar te dooden, alle verwachting uit haar weg te snijden. Haar lippen waren droog —, ze vond geen woord en geen gebaar —, maar hij liet het zwijgen niet duren.

Hij sprong op en ging even op en neer loopen, streek zich door het haar.

„Wat zijn we geweldig zwaar-op-de hand geworden, kind. En Charley schijnt daar boven onder zeil te zijn gegaan. Mag ik even gaan kijken? Dan drinken we samen daarna een kopje thee."

Maar de luchtige woorden, de luchtige toon — schoon ze tegelijk voelde, dat hij ook zoo maar sprak, en niet anders kon, om het pijnlijke uit hun samenzijn weg te nemen — maakten alleen bitterheid, onwil, bijna iets van woede iii haar gaande, om zijn hoovaardig geluk, dat haar verstiet en in de kou liet staan. Ze sprong van de tafel af, en zei, onbere-deneerd-weg:

„Waarom heb je mij dat eigenlijk allemaal verteld, zooeven ?''

„Wat bedoel je?"

„Dat laatste —, van jou en Charley," haar lippen trilden, haar stem was uitdagend en hard.

„Wel.....ik dacht...., dat het gesprek er zoo vanzelf heen geleid

had." Het klonk wat stroef en koel ׳—, zij stond en zweeg als een onredelijk, mokkend kind, en wist niet wat ze zeggen moest. 188