Een coquette vrouw

Ina knikte.

״Ja —i, Charley sprak over twee ״stroomingen" in ons, zooals ze het voelde. De eene, die altijd hetzelfde wil —, de andere die altijd verandering wil. Weet je wel? Telkens andere dingen zien, andere indrukken ontvangen van gezicht, gehoor, smaak, van alles wat zintuiglijk en zinnelijk aan ons is —, dat wil de eene strooming. Zoo kwamen we op de behoefte om somwijlen op reis te gaan, al houden we nog zooveel van eigen huis en eigen woonplaats."

״Juist," zei Hugo ״ —׳en wat we toen niet zeiden, dat wilde ik je nu juist zeggen; in ״liefde" willen we nu precies die verandering niet. Liefde ligt, geloof ik, in de ״strooming" die ״altijd hetzelfde wil —", in de strooming van het Onsterfelijke, hët Eeuwige. Daarin bovenal zoeken we iets van dat „Eeuwigheids-heimwee"' tot vervulling te brengen, als tegenwicht van het vluchtige, wisselende van de dingen van ons tijdelijk bestaan. Zou het niet daarom zijn, dat de men-schen elkaar „Eeuwige Liefde'' beloven —, omdat ze pas door Liefde — en meestal ook alleen door Liefde —, iets van wat „Eeuwigheid" beduidt, leeren gevoelen en begeeren? Liefde zou geen zin hebben zonder dien Eeuwigheidsdroom —, maar omdat we tegelijk weten, hoe broos en sterfelijk „liefde" is —״, daarom, geloof ik, hebben we ons-zelf „trouw" in de plaats gesteld —, opdat we tenminste niet geheel-en-al falen zouden. Ik erken onmiddellijk, dat trouw maar tot in zekere, beperkte mate mogelijk en vervulbaar is —, en geen zin meer heeft, als hij verminking en ondergang van de persoonlijkheid met zich meebrengt —, maar daarom is het besef van die onvervulbaarheid niet minder smartelijk —, is het wel ? Ik wil alleen maar dit zeggen: in jou is een bijzonder sterk Eeuwigheids-heimwee —, dat je telkens en telkens weer in wat je „liefde" noemde, hebt willen bevredigen —, zou je dat niet gemeend hebben, toen je zei, dat je leven er geen „geluk" maar „zin" door kreeg, niet meer zoo wanhopig noodeloos en redeloos scheen — en omdat nu „liefde'' zich juist aan jou altijd zoo schrikkelijk gtillig, ordeloos, sterfelijk, vergankelijk heeft getoond — daaronder lijd je."

„Ja," zei Ina zacht, het was als smolt ze weg in week zelfbeklag —, ze ademde snel, vreemde gevoelens van hoop, die ze toch ongegrond wist, beklommen haar. Ze was terwijl hij sprak, rechtop gaan zitten, haar rok raakte nu bijna zijn knieën —׳, ze bemerkte het en ondervond van wat nog de vluchtigste aanraking niet was een heftigen schok, een diepe beroering door haar bloed. Hij bukte zich ineens naar een

.187