Een coquette vrouw

Hij leidde Charley naar de deur, met den arm om haar schouders —, daar praatten ze even zacht tezamen en Ina kreeg den indruk, dat hij met haar mee naar haar kamer wilde en dat zij hem terugwees. Toen Hugo, na zacht de deur te hebben gesloten, weer de kamer in kwam, zat ze strak voor zich uit te kijken, met de lippen vast opeen, het hart zacht-heftig bonzend en dorst niet opzien. Het leek als was de heele kamer veranderd, als was er de lucht droog en benauwd, zacht trillend als van hitte. En waarom moest ze nu, hem als met een half oog bespiedend, terwijl hij van een kast, waarin hij een boek had rechtgezet, zich naar zijn schrijftafel begaf —׳, waarom moest ze nu weer denken aan wat ze Charley had laten zeggen van hun intieme liefde —, zij, die altijd liefst zoo min mogelijk, en nooit zonder huiver en kille verbazing aan de intieme liefde van anderen dacht —, nooit ten volle haar eigen intieme liefde met Egbert begrepen, voor zichzelf verantwoord, en met haar overig wezen in harmonie gevoeld had ? ״Waar denk je aan, Ina?"

Ze sloeg de oogen op en glimlachte —, ze voelde dat een nerveuze siddering over haar gezicht voer —, hij had zich in zijn stoel half naar haar toegekeerd — maar wendde nu zijn blik weer af, als zocht hij iets tusschen papieren, kuchte even en tikte met een vouwbeen op tafel. Zij voelde onmiddellijk, hoe hij zich terugtrok en tegen vertrouwelijkheid dekken wilde, het maakte haar kil. ״Ik denk aan wat Charley zei." ״Over huwelijkstrouw, meen je?"

Haar gezicht werd warm, ze kon het niet tegen houden, ze was bang dat hij het zou zien.

״Heeft het zooveel indruk op je gemaakt ?" glimlachte hij; „Op jou dan niet ?" Ina's eigen toon klonk nu ook luchtig —, zijn glimlach had haar moed gegeven, de stroeve spanning gebroken, er was weer lenigheid in haar geest —, ze voelde dat ze met hem zou kunnen spreken —, ze rees uit haar stoel op en liep als ongedwongen naar zijn tafel en zette zich op den rand, aan den kant waar hij zat, half afgewend, haar beenen terzijde, dat ze zijn knieën niet zouden raken. Zóó dicht was ze nog nooit bij hem geweest, ze zag duidelijk het zilver blinken tusschen het zachte, donker-blonde haar, het hooge, bleeke voorhoofd, de grillige teekening der grijs-blauwe pupillen, het blinkend oogwit, den rechten, scherpen neus, den jongen mond ׳־׳, het leek haar alles weer zoo wonderlijk en bijzonder, als aanschouwde ze voor het 184