Een coquette vrouw

״Ik weet precies wat jij weer denkt," zei ze lachende dreigend, „Ina —, vind jij dat ook niet onuitstaanbaar .—, als je bezig bent geweldig ernstige dingen te zeggen, die je allervreeselijkst aan je hart gaan, dat dan zoo'n man naar je zit te kijken met oogen van ׳— want in woorden durft hij het niet te zeggen, maar het is duidelijk genoeg : „wat zijt gij schoon, als gij zoo toornig zijt?"

„Als iemand mij zóó aankeek als Hugo jou daareven," zei Ina, en ze voelde tot haar schrik dat haar gezicht warm werd, en dat ze eigenlijk tot hem sprak, hoorde ze aanhaar eigen stem, „al was ik om zoo te zeggen bezig mijn geloofsbelijdenis op te zeggen ׳-׳, ik geloof niet dat ik het „onuitstaanbaar" zou vinden". ,

Ze dorst niet naar Hugo kijken en Charley ging opgewonden erop in.

„Alweer een nieuwe kant aan de vrouwenkwestie, die wij ontdekt hebben: de tweestrijd tusschen de béhaagzucht „des vrouws" —■ zegt Hugo — zonder dewelke zij geen vrouw meer zou zijn, en haar aanspraken als geestelijk wezen op aandacht en gehoor! Als een vrouw er aardig uitziet en dan dingen zegt die de moeite van het luisteren waard zijn dan is ze natuurlijk boos wanneer de man naar haar kijkt en niet naar haar luistert —, maar als hij luistert en niet kijkt —׳, dan is ze natuurlijk óók boos —, en de kwestie is nu rpaar, wat ze het ergste vindt."

„Een ingewikkeld geval," lachte Hugo, „en wat maakte jou dan boos, zooeven ?''

„Ik ben het vergeten,'' zei Charley —, ineens mat „ik geloof dat ik weer aan een inzinking toe ben. Haar gezicht viel plotseling wit, als versmald, om den neus heen weggetrokken.

„Hoofdpijn?" vroeg hij bezorgd.

„Even naar boven," zei Charley, opstaand —, „wat innemen en een kwartiertje liggen, voor dat het erger wordt, dan zal het wel weer bedaard zijn.''

„Alleen met hem," dacht Ina, en haar hart begon te kloppen om het plotselinge en ongedachte van dat uitzicht, zoo plotseling en zoo ongedacht, dat ze haar gelaat niet dadelijk in bedwang had, en nu hij juist naar haar keek, voelde ze dat hij haar gedachte had doorgrond. Ze dorst hem niet aanzien; niet de uitwerking op zijn trekken van wat hij had geraden, gadeslaan —, het was te afschuwelijk, Charley had pijn en haar eerste gedachte: alleen met hem te zijn, ׳— en dat hij het wist.

.183