Een coquette vrouw

״Wat ze bedoelen ? Ze bedoelen eigenlijk niets dan dat ze bang zijn om haar eigen man —, een instinctieve afkeer van het buitensporige, het lastige, het onmaatschappelijke, dat hun de baas is en dat hun huwelijksvrede bedreigt. Meen je, dat vrouwen als van De Weert en Ramondt werkelijk lijden, als haar nian naar een ander kijkt? Als er in die dingen zuivere smart bestond —, wat zouden er dan troepen ontroostbare weduwen zijn. Maar de meesten zien hem ״liever dood dan met een ander". En bekennen dat. Alsof het niet de laagste zelfzucht was. Dat we zoo zijn .—, dat we allemaal zoo zijn, dat schijnt nu eenmaal niet anders te kunnen —, maar dat ze er een ״deugd'', een ״recht" van gemaakt hebben —, van die jaloerschheid ׳— dezelfde, die ze met een schuin oog naar eikaars diners en eikaars huizen en kleeren en de positie van eikaars man doet loeren, precies dezelfde jaloerschheid, dat is het erge, neen —, vertel er mij niets moois van; zoolang de ״liefde" nog een maatschappe-lijken kant heeft, zoolang het huwelijk een promotie is, een oude vrijster belachelijk, en ״versmaad" worden een schande, zoolang weet ik precies wat de ״smart" van een verwaarloosde vrouw waard is! Angst dat de meid iets zal merken, dat de buren zullen lachen, de ״vriendinnen'' praatjes maken, dat de menschen liet zullen weten en meneers kennissen er haar op aankijken — en vooral woede als een andere vrouw ״triumfeert". En hoe bitter is dan de ondankbaarheid des mans, die ze zijn leven lang als een klit aan den hals gehangen hebben en naar hem geluisterd met ״lichtende oogen'' — hoe zegt Strindberg het ook? —׳ en zijn stomste compilaties meesterwerken genoemd en die er dan toch nog genoeg van krijgt! Wat een zegen, wat een rust, wat een garantie voor gelukkige huwelijken, dat de meesten er niet genoeg van krijgen en uitstekend gedijen op een honingdieet! En dat zijn de componenten van ״liefde'' en ״trouw" — in al de dierbare gezinnen tegenover ons en naast ons en achter ons en onder ons en boven ons ׳—, van al de heeren met brillen en sikjes en de dames in groen-en-bruin met vegetarische koontjes, hygiënisch schoenwerk en japonnen uit ״De Vrouw en haar Huis". Wat doet het er ook toe ■ —, wie je kousen stopt!"

Ina luisterde in peinzende verbazing —, maar Ruyssenaers schudde langzaam het hoofd en glimlachte —, zijn oogen streelden verliefd Charley's verhitte gezichtje. Ze bemerkte het ineens, kwam voor hem staan en greep hem bij de ooren.

.182