Een coquette vrouw

״Maar zij?" vroeg Ina weifelend —, ze dacht aan de vrouw van Ramondt.

״Zij?'' Charley sprong op, haar oogen fonkelden, ״zij en haar gelijken? Al die domme, plompe, leelijke, aanmatigende wezens, die van haar angst dat de wettig-gedeponeerde echtgenoot een anderen kant uit kijkt, dan waar haar lieflijke oogen lonken —, een deugd hebben gemaakt —, meen je dat ik er iets voor voel? Voor hun edelaardige praatjes over ״huwelijkstrouw" die eigenlijk vrees voor gevaarlijke concurrentie is? Ze stikken gewoonlijk ook niet in hun idealisme, die lieve wezentjes —, ze weten zoo door de bank heel aardig naar zich toe te rekenen —, vraag dat maar aan de dienstmeisjes en aan de ״leveranciers" —, maar zoodra het huwelijk — wel te weten haar eigen huwelijk, want je moet het zachtzinnig leedvermaak om andermans schandaaltjes ook niet wegcijferen! <—. ter sprake komt, dan vliegen ze plotseling de lucht in, dan worden ze allemaal even hoog en onzelfzuchtig." Ze ging weer zitten; — ״als ik aan Ina's verhaal van haar laatste bezoek bij haar voortreffelijke schoonzuster denk: al die vrouwen, die het belachelijk vinden, dat een gefortuneerd curator wat geld laat zitten in het ban- , kroetje van een armen drommel van een winkelier —, die de gedachte alleen dat iemand een betrekking zou afstaan aan een ander omdat die andere het bitter noodig heeft, als volslagen krankzinnig verwerpen, die het ״zonde'' vinden een japón weg te geven, die je misschien nog zelf zou kunnen dragen, of keeren, of waar dweilen uit te knippen zijn —, die voor vijf heele guldens in de maand de voogdij koopen over een weduwe met acht kinderen —, die hun naaste liefhebben onder de even kernachtige en duidelijke als vaderlandsch-practisch-geformuleerde zinspreuk: ״Al te goed is buurmans gek," — zoo echt verheven en edelmoedig en Christelijk, die eikaars liefde waardeeren onder de dito ״aangeboden diensten zijn zelden aangenaam" —, die je zouden uitlachen als je met ״altruïsme" aankwam op het punt van baantjes, van japonnen en van haar lieve geldje —, die vinden ook al, zoodra het om ״huwelijkstrouw'' gaat, dan moet je vooral heel idealistisch en onzelfzuchtig wezen, dan moet je denken aan ״een ander" die je niet kent, van wie je niet houdt, die in de meeste gevallen een wezen is als de geachte spreekster-zelf —, een degelijke dame die voor haar ״rechten" opkomt!"

״Maar wat bedoelen ze dan ?׳' vroeg Ina, weifelend als tevoren ״want wat je zegt, lijkt werkelijk zoo volkomen logisch..."

.181