Een coquette vrouw

Charley had veel hoofdpijn door de warmte der laatste weken en daardoor was het dan ook wel voorgekomen dat zij-zelf, als ze kwam, Hugo alleen aantrof en een tijdlang alleen met hem bleef. Dat gaf haar altijd een schok van blijde verrassing — waarvoor ze zich schaamde, die ze nauwelijks tot haar besef toeliet en ijlings verdreef — maar dacht ze aan zulk een samenzijn later terug, dan leek het haar vermoeiend en mislukt, zij zelf al te zwaarwichtig of van een strakke, nerveuze grilligheid, die haar rustig spreken en denken in den weg stond, daardoor eerder van hem vervreemd dan hem naderbij gekomen —, en hij gelijkmatig vriendelijk, zoo hoffelijk en geduldig, dat zij aan zijn houding eigenlijk nooit goed gewaar werd of hij haar lief of vervelend gevonden had.

Dat vroeg ze zoo vaak zichzelf af —, daarmee hielden meer dan zij wilde, meer dan zij goed vond, haar overdenkingen zich bezig: hoe vond Hugo haar, wat dacht hij van haar, wat voelde hij voor haar?

Het boek gleed haar uit de handen, haar hart klopte zacht en bang; mocht zij zich dat afvragen? Mocht zij zoo aan aan hem denken? Niets meer mocht hij voor haar zijn dan Charley was en zij had zoo graag gewild, dat ze het ook zóó had kunnen voelen — doch ze wist, dat ze naar alleenzijn met hem verlangde, schoon ze het niet zocht, schoon ze heimelijk blij was, wanneer haar verlangen niet in vervulling ging —, en dat alleenzijn met hem haar verontrustte.

Dan moest ze immers denken aan de vertrouwelijkheden, die zij — gedreven door een nieuwsgierigheid, die haar anders vreemd, en in anderen weerzinnig was .— Charley over hem en over zijn liefde voor haar, zijn verliefdheid en zijn verteedering had laten zeggen, en het was haar, alsof hij achter zijn hoog, koel voorhoofd, zijn diep-lachende oogen en zijn ironischen mond een gansche wereld vol verrukkelijke, verboden geheimen met zich omdroeg. Dat denken vervulde haar dan met zoo vreemde onrust, dat ze bijkans haai; gedachten niet bij wat hij zei bepalen kon.

Ze schrok op —, de voordeur sloeg toe —, ze hoorde Charley lachen in de breede gang — ze kwamen beiden binnen.

״Het is haar geluk, dat jij hier bent," lachtte Ruyssenaers —, want ze verdient, dat ik haar opsluit in haar kamer. Het is een schande. Ze wordt gewoon de schrik van de buurt."

״Wat heb je uitgehaald, Charley? Öp belletjes gedrukt —, of je tong uitgestoken tegen je ״antipathie" op den hoek ? Daar heb je al zoo lang mee gedreigd."

״Was het maar dat, al is het erg genoeg. Maar die arme

.179