Een coquette vrouw

״Het is de meid, die de deur uitgaat."

״Dan ga ik maar," ze kuste Charley, kleedde zich langzaam, draalde nog evèn bij de deur en ging heen. Onderweg kocht ze voor Egbert een lap oud fluweel, dat hij gezegd had mooi te vinden om een stoel te bekleeden. Een vaal gevoel van gemis en onrust, vluchtig, maar onmiskenbaar duidelijk, lag haar op het hart en drukte haar neer; vol wantrouwen en angst trachtte ze het weg te drijven, ze wilde niet erkennen, ze wilde niet gelooven dat het was, omdat ze den heelen morgen tevergeefs op Hugo had gewacht.

Ze waren niet thuis toen Ina kwam, maar de meid had haar in hun werkkamer gelaten om te wachten en dat zij hier nu alleen mocht zitten in het ״heiligdom" waar maar weinigen toegelaten werden, gaf haar een streelend gevoel van vertrouwelijkheid en veiligheid. Ze kende Charley en Hugo nog niet meer dan enkele maanden, maar ze zag hen vaak en ze spraken tezamen veel en lang. Hugo las dan ook wel voor en Ina had in den beginne tot haar schrik bemerkt, hoe weinig zij het rustig en geduldig toeluisteren was gewend en hoe veel zij van Egberts vluchtig en oppervlakkig oordeelen overgenomen had. Wanneer Hugo verzen had -gelezen of een artikel, had ze soms wel zoodra hij zweeg, een misprijzend of spottend woord gereed gehad ׳—, dan kon hij ineens opzien en droog haar gelukwenschen met de vaardigheid van haar oordeel. Hij noch Charley wisten er ooit .—, verzekerde hij met een zacht-ironischen nadruk —, zóó gauw raad mee! Dan had ze zich beschaamd gevoeld, en de zinledige dorheid, nutteloosheid, waardeloosheid van het redelooze bespotten en misprijzen zonder poging tot begrip, was haar zoo ten volle duidelijk geworden, het was tot haar doorgedrongen dat elke uiting, ook de ónbeholpenste, ook de schijnbaar-onbelangrijkste als verschijnsel voor alles gezien moest worden en als zoodanig belang had.

Egbert was nu niet jaloersch en toch bezocht ze hen veel vaker, sprak over haar bezoeken en gesprekken veel openlijker en opgewondener dan ze het ooit ten opzichte van Paul en Aart Ramondt had gedurfd —, ze behoefde de omzichtigheid van toen niet meer in acht te nemen, ze voelde niet meer die vrees als een kind voor den meester, voor zijn toorn, die haar trots onrechtmatig noemde, maat waarvan haar diepst gevoel heimelijk de rechtmatigheid beleed ^ • 177

12. C. V.