Een coquette vrouw

staan rechtaf tegen het persoonlijke van ״intuïtie" gekant, maar als hij bemerkt, dat zoo iets „officiéél erkend" wordt, dan wil hij het vooral ook gezegd hebben, ook erkend hebben! Het is zoo karakterloos, en zoo dom. Hij beseft de draagwijdte van zoo'n uitlating niet eens —, hij weet nooit, nooit wat hij meent, wat hij is, wat hij bedoelt. En toen ik hem dat mooie boekje van Anatole France gaf, „Le Jarclin d'Epicure"—, ja, jij hebt het hier ook, ik heb het al ontdekt —, dat was „oudbakken koek" —, en Ruskin is een tweederangs-geest en Hearn —, je weet wel, die zoo curieus over Japansch gevoelsleven en geestesleven heeft geschreven —■, die is onbelangrijk en zoetelijk. Totdat ze dood zijn, totdat ze klassiek zijn. Dan zijn het „groote kerels" maar dan mogen het ook vooral geen Hollanders wezen. Van hoeveel „overwonnen standpunten" ik al heb moeten hooren, in den loop der jaren."

„Ja, vooral véél „overwonnen standpunten", hoonde Charley grimmig. „Wij hebben een neefje van een jaar of tien, dat hier wel logeert. Laatst vertelde Hugo hem, dat de Ouden de aarde voor een plat vlak hielden —, „wat een domme menschen," zei de jongen —, precies alsof hijzelf de rondheid van de aarde had ontdekt. Dat is pas de ware grootheid, alle „standpunten overwonnen" hebben —, en je over niets ter wereld verbazen! En dan zegt Plato nog, dat „alle wijsheid uit verwondering stamt" , zoo'n eigenwijze oude kwibus.''

„Alle wijsheid uit verwondering,'' herhaalde Ina langzaam, „ik geloof dat ik daarvan volkomen de bedoeling voel. Alle dingen zijn verwonderlijk, ook die volkomen „natuurlijk'' en „vanzelfsprekend" schijnen. Dat geen enkel ding „natuurlijk" is en „vanzelfsprekend" —, dat in te zien —, ja dat is wel het begin van wijsheid. En dan volgt vanzelf, dat we ook niet „oordeelen" moeten, maar trachten te „begrijpen". Hoe zegt Flaubert dat ook weer ? Het oordeel aan God —, aan ons de pogingen tot begrijpen. Onze wijsheid is alleen „verwondering", inzicht dat geen enkel ding vast-staat en van-zelf-spreekt. Zeg ik het duidelijk?"

„Voor iemand, die weet wat je bedoelt, ja," glimlachte Charley, „en ik geloof, dat wij vrij-wel hetzelfde bedoelen. En Hugo en ik bedoelen ook gewoonlijk hetzelfde. Daarom hebben wij zoo weinig woorden noodig."

„Het is heerlijk, te spreken met weinig woorden," zei Ina zacht —, en dan:

„O, Charley —, waarom heb ik toch niet gelukkig mogen

.170