Een coquette vrouw

dat jij en Hugo ook tegen mij zoudt wezen, dat jullie hem gelooven zou, toen hij zoo parmantig praatte over het huwelijk als ״verouderde instelling" en dat getrouwde menschen elkaar behoorden vrij te laten. Het was een laffe leugen, een gemeene grootspraak, na alles wat hij mij heeft aangedaan. Nog drie maanden geleden, toen ik hem dat van Paul van Oord verweet, antwoordde hij mij ״ik zou het weer doen" doodkalm. En toen tegenover jou en Hugo de mooie rol, de ruime, vrije, edeldenkende man! Ik kon er niet stil bij blijven. En daarom heb ik dat dien avond gezegd, dat hij loog, en daarom heb ik jou later alles verteld. Hij heeft mij zoo bar gemeen -uitgescholden soms, Charley, altijd maar geschimpt en gescholden."

״Ja, dien avond," lachte Charley ״Hugo vond het in het begin heel erg, dat zag ik duidelijk —, al zijn maatschappelijk fatsoen en óók wel een beetje zijn klassieke huwelijksopvatting kwam er tegen in opstand — je was ook zoo nerveus en zoo scherp en zoo vijandig bijna. Maar heusch kindje, het was overbodig. We zouden er zelf ook wel achter zijn gekomen."

״Niet dadelijk," hield Ina vol, ״je weet niet, Charley, hoe misleidend dat is, die pompeuse zekerheid van hem. Alle menschen vliegen erin. En ik had zoo een spijt, later. Hij was zoo verbitterd en hij zag zoo wit —, en hij verweet mij, dat ik hem opzettelijk belachelijk had gemaakt —, en hij had gelijk, en dat erkende ik toen ook."

״Nonsens," riep Charley geprikkeld, ״je was niet beleefd en niet lief en niet ״parlementair" en ik dacht toen dat je hem niet luchten kon —. maar nu zie ik dat je eigenlijk heel veel om hem geeft —, maar dat doet er niet toe. Hij zal wel een beste, brave, fatsoenlijke jongen zijn, met smaak voor dit en voor dat —, het ziet er bij jou thuis alleraardigst uit —, en als hij zooals je zegt, het heel alleen heeft ingericht, dan zeg ik: alle eer! ׳—, maar daarmee is het dan ook precies uit. In het geestelijke is hij een volkomen plebejer en in het verstandelijke een volkomen klaplooper —, en dat moet hij maar weten ook. Hij ratelt jaar in jaar uit papegaaien taal met een eigenwijs gezicht en vindt zichzelf dan nog heel wat meer dan eenvoudige menschen, zoekers, die stamelen, maar tenminste eigen gedachten tot uiting brengen. Maar hij| zoekt zijn grootheid in het neerhalen van anderen, dat eischt een minimum eigen inspanning en hij is daarin niet eens een persoonlijkheid —, niet eens eigen —׳, eenvoudig type van den doodgewonen burgerman, zooals

.168