Een coquette vrouw

Iö het voorjaar verscheen haar boek, — Egbert had haar met het doorzien der vellen geholpen, een bandteekening uitgekozen, met den uitgever onderhandeld over de geldzaken —, het gaf Ina een lief en zachtromantisch streelend gevoel, dat er voor haar gezorgd werd, dat de lagere dingen des levens haar werden bespaard en ze voelde zich buitensporig dankbaar en besloot van haar kant Egbert elk gesprek over den inhoud en de strekking van het boek te besparen. De dag dat de eerste exemplaren kwamen, waren er bloemen op tafel en Egbert trachtte hun vierjarig zoontje de reden dier feestelijkheid uit te leggen en ze lachten samen om de Vragen van het kind .—, maar daarna werd er niet meer van gerept. Wel bracht hij in de weken die volgden, enkele knipsels mee uit kranten, waarin van haar boek op min of meer waardeerenden toon melding werd gemaakt —, meestal met zijn bijvoeging dat, ״de kerel er geen steek van begrepen had" —, zonder dat het Ina duidelijk werd, hoe hij, die het boek maar vluchtig had gelezen, aan dat oordeel over het oordeel van anderen kwam. Doch niettemin imponeerde haar zelfs daarin heimelijk die toon, welke geen twijfel of tegenspraak scheen toe te laten.

Zijzelf was met den lof, dien ze oogstte; al gauw tevreden —, ze was een beginner en ze verwachtte niet meer —», en van de minder-gunstige beoordeelingen hoopte ze voornamelijk, dat Aart Ramondt ze niet zou lezen — die haar in leven en werken, dat wist ze, uit de verte gadesloeg en in wiens vereering zij zich nu weer zuiver verheugen kon, nu de vale last van dagelijks weerkeerende kommer niet langer op hen woog. Ook dacht ze aan Paul van Oord .—, en vroeg zich af, of hij nu nog haar op één lijn zou durven stellen rflet zijn gepoederde avontuurtjes en hoopte van neen —, en ze dacht zelfs aan den kleinen gymnasiast uit haar meisjesjaren en verheugde zich voor hem, dat hij in haar toch iets bijzonders had vereerd. Wat toch kon grooter vreugde geven —, dan te hebben vereerd, wie werkelijk vereering waardig bleek? En ze hoopte, dat de Ruyssenaers haar boek zouden lezen of althans er van hooren —׳ en als zijzelf het zag liggen in de uitstalling van een boekenwinkel, haar naam in rechte, gouden letters op den band, dan stelde ze zich voor, hoe Charley met haar man langs dienzelfden winkel zouden gaan en den naam zien en haar herdenken en over haar spreken.-

In Maart — toen ze het al niet meer durfde hopen —, kwam er een briefje van Charley Ruyssenaers — Ina's handen trilden, terwijl ze het openbrak — ze bloosde van vreugde, Charley schreef in woorden van blijde verbazing over het 162