Een coquette vrouw

vind ik toch zoo gemeen zelfzuchtig van je •—, dat ik niet naar je kan kijken zonder van je te walgen!"

„Juist", zei Mary, sarrend kalm ■—, „ze denkt aan niemand —, niet aan Ramondt, die dan toch bij zijn eigen vrouw en bij zijn eigen kinderen hoort —<, niet aan Caroline —, niet aan haar man, op wien ze o zoo vreeselijk verliefd is geweest, dat ze er noodzakelijk iedereen mee ergeren moest, met al het vertoon, meen ik, niet aan haar kind, niet aan Ramondt's kinderen —, ze denkt alleen aan zichzelf —, bah!"

Josefine stond er hulpeloos bij, ondervragend met de oogen, Ina trilde zoo hevig, dat ze bijna niet overeind kon blijven staan. Ze vond nog steeds geen antwoord.

„Zelfbeheersching," leeraarde Annie ׳— „dat ontbreekt Ina! En elk mensch zonder zelfbeheersching is voor mij verachtelijk."

„Nu geloof ik, dat ik het er voorloopig mee doen kan," zei Ina, schijnbaar kalm-spottend, maar haar mond was krampig-vertrokken, en haar voorhoofd deed pijn, door het spannen van de drift, „jullie hebt mij daar met z'n allen aardig in kaart gebracht. Egoïst —, geen zelfbeheersching, — wreed, .— wat was er nog meer ? — Coba zal niet veel moeite hebben —, medisch bedoel ik, als „psychiater" bedoel ik. godbetert —, met den juisten naam voor mij te vinden. Kom, kind, denk er nog eens over na."

„Dat hoef ik niet eens," zei Coba, verachtelijk en nog altijd vlammend rood van woede om den prik van zooeven, „je bent een erotomaan."

„O ..." proestte Annie. „hoe durf je!"

Ina keek Coba aan, ze voelde dat haar oogen lichtten als die van een waanzinnige •—, ze was grauwbleek, haar heele gezicht vertrok als in zenuwkramp, maar Coba, koud en sterk, weerstond den blik zonder de oogen neer te slaan.

„Toe, stel je niet aan," vermaande ze smalend, „wou je mij bang maken met een paar groote oogen V'

„Pas op dat ze je niet aanvliegt," lachte Annie, „daar had ze als kind een heel aardig handje van,"

Maar Ina voelde tot haar onuitsprekelijke verluchting, dat de drift uit haar wegtrok —, al het heete, klevende viel van haar af en liet haar koel en star. Ze zouden haar niet langer zwak, ze zouden haar niet in tranen zien. Ze bracht Josefine met Egberts groeten zijn uitnoodiging over, en ging zonder verder spreken heen.

Zoolang ze in het huis was, hield ze zich goed, doch nauwelijks had -ze de deur achter zich toegetrokken, of ze rende het kille sneeuwpad over door den tuin, de keel vol

.150