Een coquette vrouw

niet —, maar toen ik hem pas kende, geloofde ik het ook niet. Het is immers ondenkbaar, dat iemand in den aanvang het einde zou zien of ook maar erkennen. Het eigenaardige is juist, dat het altijd naar ״eeuwigheid" smaakt —, alles dat „liefde" heet. Dat maakt het zoo uitlokkend, zoo begeerlijk, dat je er niet afblijven kunt, in het onzekere en lauwe en losse van alle verhoudingen en zelfs van meening en stemming en overtuiging."

„U hebt een andere vriendschap noodig, dan die hij geven kon —, voor zoover ik hem ken." Hij had zacht gesproken en haar niet aangezien.

„Dat heb ik ook," erkende ze, in denzelfden toon.

Hij greep plotseling haar hand, een oogenblik maar, doch een schok tintelde haar door de leden —, en weer had ze het gevoel, dat dit gebeuren iets heel wonderlijks en bijzonders was....

„Ik zal niet meer over hem spreken —, ik zal naar niets meer vragen." Het klonk zoo bijzonder nederig.

„En mij vertrouwen?" Ze zag naar hem op, haar lippen wilden glimlachen, maar trilden, ze zag zijn trekken door een waas, het was als hing haar leven af van zijn antwoord. „In mij gelooven, zooals een vrome zijn God ? Tegen de klaarblijkelijkheid ? Dat is het ware wezen van vertrouwen. Als er geen reden tot wantrouwen is, dan valt vertrouwen licht genoeg —, maar tegen de klaarblijkelijkheid, als een vrome zijn God? Wil je zoo in mij gelooven?"

„Ja."

„Zonder voorbehoud ?"

„Zonder voorbehoud."

Gevoelens van • triomf en verrukking bestorinden haar en deden haar rillen —, met de edelste wenschen, de meest verheven voornemens, wier nastreving, wier vervulling nu ineens weer. zin scheen te hebben gekregen, ja, de eenige noodzakelijkheid geworden. Het gevoel van lauwe doelloosheid, vage levenszatheid was uit haar weg. Werken en levenslustig zijn, dat wilde ze. En hem behagen met wat ze was en kon.

Een kalmte sloeg in haar neer —, een gevoel van eiade-looze verruiming en verblijding. Alle spanning was nu over, het duizellichte gaan, het snelle ademen, het jachtige, de gespannen onrust, gevloden voor het rijk en wijd geluk der pas gewonnen zekerheid.

„Ken je „Monna Vanna?"

„Ja —׳, ik las het jaren geleden."

.142