Een coquette vrouw

Hij zweeg, Ina was tot in baar hart bewogen , ze liet alle boosheid en alle spel van behaagzucht varen.

״Ik begrijp het precies," zei ze nederig en warm, ״en ik wil me ook niet verontschuldigen ׳—, en als u niet wilt dan behoeft u mij ook niet te vertrouwen."

Nu speel ik toch weer —, zei ze inmiddels zichzelf —׳, want hij geeft mij zijn vertrouwen, dat ik zóó vraag, als was ik van honderd mannen de vriendin geweest —, en anders dan ik ben. Maar ook gevoelde ze, dat ze in alle echtheid en oprechtheid haakte naar dat vertrouwen, als naar een levensbehoefte. En dat ze het waardig wilde zijn. En dat ze er dus uit alle macht voor kampen moest. Won ze zijn vereering en zijn vertrouwen niet, dan wilde ze ook niets anders van hem winnen, ze begeerde hem niet ״verliefd" te maken. Alle liefde en alle vertrouwelijkheid waren immers één.

Hij antwoordde nog niet en ze liep snel ademend naast hem, alles stond nu onvast en wankel, het ging om erop of eronder en in het volgend oogenblik moest de beslissing zijn. Nu hij niet sprak, moest zijzelf weer het zwijgen breken.

״Ik heb nooit iets leelijks gedaan," zei ze op goed geluk af, met een voortdurend angstig besef van een gevaar waarin ze verkeerde, van een donker waarin ze tastte, nu elk woord evengoed het verkeerde als het juiste kon zijn.

״Natuurlijk niet," zei hij, blozend als voor haar.

״En mijn "man wist van alles wat ik deed," drong ze aan, tegelijk uitdagend en smeekend, en vreesde dat dit nu wel de verkeerde woorden waren.

״Van alles?" vroeg hij bevreesd en bevreemd.

,Ja", zei ze vast; het was weer verkeerd, dit oogenblik had alleen tot eisch hem te lokken en te winnen. Voor zichzelf —, en om zijnentwil. Want ze wilde een verblijding voor hem wezen.

״Paul van Oord was niet goed genoeg voor je."

Zij werd vuurrood —־ maar proefde toch de zoetheid van het eerste ״je", dat ze nog niet durfde en niet wilde terugzeggen.

״Kent u hem ? Er was niets tusschen Paul van Oord en mij."

״Is ״niets" niet wat heel weinig ?"

„Waarom was hij niet goed genoeg?"

„Ik zei het verkeerd —, u was te goed voor hem. Hij is een heel lieve jongen en een heel aardige natuur, maar hij stelt zich met zooveel minder tevreden. Hij zal je natuurlijk wel gewaardeerd hebben, zoolang hij u kende, daarvoor heeft hij wel verstand en smaak genoeg, maar je blijft toch

.140