Een coquette vrouw

״Onrustig geweten ?" hij trachtte ook te schertsen, maar er was ernst en angst in zijn toon.

Het bloed schoot haar naar de slapen, ze ging op de vraag niet in.

„Wie spreekt er kwaad van mij ? En ,wat ? Wat weten ze, wat beweren ze?"

„Is het heel en al ongegrond?" Hij liet nu ook scherts varen. Ze wilde uitvallen, maar hij voorkwam haar.

„Ik had er eigenlijk niet over willen spreken ׳—, maar misschien is het beter wèl."

„U had liever willen zwijgen en meelasteren," haar stem schoot dreigend en heftig uit, hij bloosde fel en keek onthutst en boos, maar bedwong een antwoord.

Ze keek hem aan, haar hart bonsde —, ze had met voordacht die woorden, die ze niet meende, op dien toon gezegd —, om hem met haar heftigheid op te schrikken en als onbewust te doen voelen, hoezeer de gedachte alleen, dat hij haar afviel, haar buiten zichzelf bracht, en ze voelde, dat ze inderdaad precies had teweeggebracht wat ze wilde; dat ze hem had gekrenkt en gevleid tegelijkertijd. En in hetzelfde oogenblik, in een bliksemsnelle wisseling van vraag en antwoord, verwonderde ze zich over haar eigen bewustheid, over haar overleg en vroeg zich af hoe dat rijmen kon met haar oprechtheid en haar ernst. Was dit alles dan niet meer daii een spel? Ja —, maar met geluk als inzet. Zoo voelde ze het, zoo moest ze het spelen. Schuldeloos was ze, het verleden zou ze verloochenen, niet alleen voor hem, maar voor zichzelf —, het was als had een ander die daden van toen bedreven, die woorden gesproken, die menschen gekend, zijzelf was ongerept en vrij en maagdelijk en jong. Zoo wilde ze in zijn oogen wezen en ze mocht het, want zoo voelde ze zich: oprecht en blank.

„Er is natuurlijk geen sprake van meelasteren," zei hij. bekomen, eenvoudig en zacht, „maar een man is zoo gauw gevleid, als een vrouw.....niet zoo elke vrouw natuurlijk . . . ., wat aandacht voor hem heeft, en vriendelijk voor hem is. En als ze dan jong en lief en geestig is en als hij haar dan voor jaren al eens ontmoette en toch nooit geheel en al vergat . . . ." ze dronk de woorden in en bedwelmde zich aan hun zoetheid, „dan wil hij haar het liefst dadelijk

vereeren. Zoo is een man.....zoo ben ik tenminste, al

kan ik het niet altijd uiten , . . ., ik wil het ook niet altijd uiten ..., en als hij dan hoort, dat hij misschien niet meer is dan een proef beestje, omdat zij misschien niet meer is dan...."

.139