Een coquette vrouw

wat indertijd zijn eerste indruk van haar was geweest —, en van dat zonderling gesprek, voelde ze weer datzelfde jachtige, nerveuze dringen binnen in zich, dat gretig, dorstig haken naar zijn sympathie, zijn bewondering, waarmee ze wist, dat ze gevaar liep het tegendeel te bereiken van wat ze beoogde —, dat ze toch niet bedwingen kon ׳—, dat haar ook in haar eigen oog vernederde en al zooveel wrang naberouw had bezorgd. Waarom kon ze toch nooit in afwachting geduldig zijn, alles behoefde immers niet stormenderhand te geschieden ?

Ze had hem het verhaal van haar jaren-geleden kennismaking met Egbert gedaan en van hun huwelijk en hoe ze toen op staanden voet bij Mary Rutgers vandaan was getrokken, zoodat ze elkaar daardoor nooit hadden terug gezien —, maar haar aandacht was niet zoozeer geweest bij wat ze vertelde, als wel bij den indruk dien het op hem maken moest.

״Toch jammer," vond hij, ״dat u nu niet studeert, zoo uw huishouden en uw kind, is dat nu voldoende vervulling ?"

„Maar ik schrijf," riep Ina met schertsende verontwaardiging, „en dat weet u niet eens! Ik ben al half beroemd, de uitgevers komen bij drommen op mijn onvoltooide manuscripten af —, baardelooze jongelieden vragen mij mijn oordeel over meesterwerken waar geen tijdschriftredactie aan gelooven wil —, en u kent niet eens mijn naam."

Zoo luchtig en schijnbaar achteloos sehertsend ze het gezegd had —, was ze nu toch blij dat hij het wist. Het verhoogde immers haar belangwekkendheid voor hem.

„Ik heb zoo weinig tijd —, maar ik beloof u. . . ." Hij was er werkelijk verlegen mee, voelde ze —, en greep de gelegenheid aan zich eenvoudig en vooral geen opgeblazen artiste te toonen.

„Het doet er niet toe —, zoo heel veel verliest u er heusch niet bij. Wacht maar tot mijn boek is verschenen, dan krijgt u een exemplaar."

„Dat is een belofte," lachte hij, „daar houd ik u aan." Ze zwegen even, en Ina liet een vriendelijkheid die op haar lippen lag, ongezegd.

„Ik ken nog een dame, die schrijft," begon hij daarna te vertellen, „een patiënt van mij, maar ze is heel anders dan u, een heel moeilijk persoontje. Ze kan thuis heelemaal niet werken —, ze woont héél ruim en heeft maar één kind, maar als ze de „inspiratie" in zich voelt, dan moet ze weg. Dan trekt ze naar buiten, bij menschen dié haar kennen en die niet tegen haar spreken mogen, en dan heeft ze allerlei

.132