Een coquette vrouw

of over ״objectieve kiespijn." Of bedoel je misschien —׳ ja, wat bedoel je er eigenlijk mee ? Zeg dat nu eens — probeer dat nu eens te omschrijven!" !

Ze zweeg in uitdagende afwachting —, haar oogen fonkelden wijd open, haar borst hijgde, er parelde zweet op haar voorhoofd. Egbert keek traag op.

״Wat meen je? Moet ik daar antwoord op geven?" ״Ja ■—, ik vroeg je toch iets —, nietwaar ?" „O ׳—, ja, ik dacht dat het meer een oratorische fraaiigheid moest voorstellen —, ik denk er niet aan, hoor, ik heb niet den minsten lust om me hier door jou een examentje te laten afnemen."

„Neen, je hebt meer zin om opgeblazen onzin uit te slaan, te schermen met groote woorden, die je zelf niet begrijpt ׳—, dat is ook wel zoo makkelijk dan dag en nacht loopen tobben en wroeten en bidden om wat licht en begrip —, dan alles in je zelf om te gooien, binnenstbuiten te keeren, omdat je schrikt, wanneer je eenmaal de oogen zijn open gegaan en je ziet de verwarring binnen in je —, al die woorden, die we maar gebruiken en die geen begrippen dekken —, al die zoogenaamde voorstellingen, die maar buiten op je kleven, die je eigendom niet zijn, omdat je ze niet zelf geschapen hebt —, die dus niet met je geest zijn vergroeid —, al die zoogenaamde feiten en waarheden, die je maar klakkeloos overgenomen hebt op gezag en bloote praatjes... Dan pas leer je, dat iedereen het ten slotte van zichzelf moet hebben, en uit eigen innerlijke ervaring, niet uit boeken —, zelfs al lees je ze, wat ik doe en jij niet eens! — zichzelf van den "grond af opnieuw opbouwen moet. En de resultaten van dat innerlijk breken en bouwen, als je ze goed bewust weet en goed bewust en klaar zeggen kunt, dat is het „nieuwe", dat we te geven hebben. Ik kan je bezweren, dat ik den laatsten tijd geleerd heb meer vertrouwen te stellen in de waarheid van mijn ziel dan in de waarheid van mijn oogen...."

Haar stem smoorde in bewogenheid, haar drift was gezonken. Ze keek naar Egbert, hij zat aan de tafel ׳-׳, het >, hoofd op de borst, spelend met een vouwbeen, de eeuwige vaag־spottende glimlach als verstard om zijn mond. Nooit was hij zoo ver van haar af geweest.

„Egbert," drong ze opnieuw aan, „geloof mij toch —, deze dingen zijn mij liever dan alles en boven alles heilig ׳—, alles wat echt en vurig in mij is, gaat op in mijn verlangen naar begrip en verheldering. Ik heb liever dat je mij persoonlijk pijn doet, dan dat je zoo oppervlakkig en plomp en

.123