Een coquette vrouw

band en samenhang —, en vooral in hun algemeenen en dieperen zin —, iets , als een samenvatting, een synthese, boven het toevallige en persoonlijke uit. Ik spreek er niet zooveel over, maar ik denk er wel voortdurend over —•, over den dieperen, algemeenen zin van ontroeringen en gevoelens, meen ik —, en het trekt mij zoo aan, dit alles neer te schrijven. En —, het woord is natuurlijk wat groot voor de zaak, maar ik vind zoo gauw geen ander —, het is ook niet precies wat ik bedoel ׳—, maar het wordt dan allicht meer naar den filosofischen dan naar den bepaald wat ze hier noemen litterairen kant.'"

Ze zweeg en keek naar Egbert —׳, hij zweeg ook en keek voor zich uit. Ze had het gevoel alsof haar woorden in een holle, koude ruimte waren weggevallen —•, zij was er armer en leeger —, maar hij was er niet voller en rijker van geworden.

Zou hij nu volstrekt niets antwoorden, volharden in dat laatdunkend, ongeloovig zwijgen — ? De atmosfeer veranderde, werd als zwaar en dreigend, teleurstelling, drift en onvree begonnen overal binnen in duister te schiften, de grauwe onweerswolk hing laag boven haar.

„Vind je het niet curieus?'' vroeg ze, om hem tot antwoorden te dwingen.

„Ja, kijk eens," antwoordde hij achteloos, „ik kan er natuurlijk niets positiefs van zeggen voordat ik het gelezen heb, maar het lijkt mij nogal een bedenkelijke onderneming, zooals jij het daar voorstelt. Je zoudt dan toch in alle geval vooraf wat filosofie moeten studeeren —, dat je zoo wat op de hoogte bent van wat tot nu toe over gedachten en hersen-functiën en zoo, is geschreven — want daar gaat het toch om niet waar ? Anders loop je de kans, dat je dingen schrijft, die al eerder gezegd zijn, die iedereen al weet. En me dunkt, als je in die richting gaat, dan moet je toch in de eerste plaats met iets nieuws aankomen,''

Ze staarde hem even sprakeloos aan met wijd-open oogen, haalde de schouders op en keek in de lamp. Onmiddellijk zette hij zich schrap.

„Wat heb je, wat doe je, wat kijk je ineens tragisch ? Heb ik misschien weer wat miszegd?"

Ze lachte schel. „Hoe kan je het veronderstellen! Hoe zou jij iets kunnen miszeggen! Ik moest alleen maar eens even kijken of jij het was —, dan wel onze buurman, die in wijnen doet. Maar jij schijnt het toch wel te wezen."

„God mensch, wordt niet theatraal op den laten avond.

.121