Een coquette vrouw

״Stil eens even," peinsde Egbert, „het heeft in een blad gestaan, bij de bespreking van je laatste schets."

„En dat heb je me niet eens verteld!" verweet Ina half-schertsend, half-gehinderd, „en zoo achterhaalt mij de roem, voordat ik het weet."

„Zooveel te schooner verrassing, maar vertel eens, welke uitgever ?"

„Je zult hem wel niet kennen —, een jonge man —, o, zoo jong en enthousiast —׳, hij heeft pas een zaak opgericht en nu vroeg hij mij mijn boek om mee te beginnen. Is dat niet aardig?"

„Je hebt hem toch niets beloofd?"

„Eerlijk gezegd —, heb ik hem half —׳, en wel driekwart beloofd —, het was bijna niet te doen om het hem te weigeren."

„Maar ■ beste meid, wat is dat nu toch weer lichtvaardig en dom van je. Een jong auteur en een jong uitgever —, dat is toch geen combinatie. Voor hem is jouw naam nog geen reclame en jij krijgt van een gevestigd uitgever zeker tweemaal zooveel. Weet je dat wel?"

„Neen —, daar heb ik werkelijk niet aan gedacht."

„Ja, beste kind, dat is het juist, maar handel dan niet in zulke dingen op je eigen gezag. Een gevestigde uitgever besteedt ook veel meer zorg aan het uiterlijk en de reclame van zijn boeken —, aan druk, papier, bandversiering. Hoe groot wordt je boek?"

„Ik weet het heusch niet, hoor!"

„Maar op hoeveel schat je dan ongeveer wat je af hebt ?"

„Geen flauw idee van," lachte Ina —, „ja, dat laat ik maar weer aan jou over —, dat heb je ervan als je zoo handig bent. Onze oude juffrouw thuis zei altijd: „hoe meer kunstjes de aap kent, hoe meer hij er moet vertoonen." Ik geloof dat ik nooit in mijn leven zal leeren, hoeveel blaadjes er in een „vel" gaan. Ik heb trouwens ook op jou gerekend om een bandversiering te kiezen. Je weet, dat is mijn sterkste zijde niet. Kan je misschien niet zelf wat maken?"

Ze deed zich half-bewust onbeholpener voor dan ze was, om hem het gevoel te geven, haar helper en haar meerdere te zijn.

„Jij praat gemakkelijk," lachte Egbert, toch wel gestreeld, „de sierkunstenaars in den lande zouden mij zien aankomen! Niet dat het zoo heel veel bijzonders is, wat ze maken —, maar je moet er toch even den slag van beet hebben. En ik heb er nooit iets aan gedaan. Maar ik zal in elk geval wel zorgen, dat je wat fatsoenlijks krijgt. Bemoei jij je er dan niet mee en laat het aan mij over. Afgesproken?"

„Afgesproken."

.119