Een coquette vrouw

zich een tijdlang grommend van den domme voor het kind, dat nu argeloos gierde van pret tot hij ze eindelijk beiden te voorschijn trok achter het gordijn vandaan. Ina stak de lamp aan en ze lieten het kind de volle vreugde van zijn verrassing en glimlachten in eikaars oog —, Ina voelde de hare vochtig worden.

״En nu eerlijk zeggen," vroeg Ina, toen ze aan tafel zaten, ״heb jé heusch niets vermoed van broertjes verrassing? Het zou een glorie voor mij zijn —■, want je weet, ik ben niet sterk in het bewaren van geheimen."

״Dan moet je het boeken van die glorie nog maar even uitstellen," plaagde hij, ״want je bent weer net even listig geweest als indertijd met het bronzen poppetje. Weet je wel ? Mijn eersten verjaardag dat we elkaar kenden ? Jij zou me verrassen •—, maar ik hoor het je nog vragen, toen we langs dien winkel kwamen, met ״meesterlijk gespeelde vebazing" — ״Dat poppetje is weg —, wie zou dat nu wel gekocht hebben ?"׳

„Jij raadde het ook dadelijk," ze sprak schertsend in een pruilenden kindertoon. Ze verdroeg het zoo licht en zoo graag, dat hij dien zachtaardigen meerderheidstoon aansloeg tegenover haar —, het was zoo bekorend, zich bijwijlen kinderlijk-klein en onbeholpen te gevoelen.

Na tafel brachten ze samen den jongen naar bed en daarna ging Ina even op de rustbank liggen, voor ze haar werk begon •—, Egbert zat aan tafel en teekende, ijverig in de weer met driehoek en liniaal. Tusschen haar ooghaartjes door tuurde ze naar hem —, ze wist dat hij bezig was een nieuwe boekenkast te ontwerpen. Er moesten allerlei kleine geriefjes en handigheidjes bij —, hij zat er eiken avond aan te werken en te peuteren. Ina bewonderde zijn knapheid —, hij had toch heel geen meubelteekenen geleerd — ze bewonderde ook altijd zijn handigheid, omdat zij zelf zoo weinig handig was —, en tevens den eenvoud, waarmee hij elke lof betuiging lachend afwees.

Maar na een mijmerend toekijken, rees haar blik als vanzelf naar de lamp en haar gedachten wendden zich af van het heden en vergleden naar de verleden maanden met hun velerlei bewogenheid.

Hier lag ze nu en was tevreden —, en had haar evenwicht gekregen na weken van spanning, onrust, wrok en zelfverwijt. Ze had zich radeloos gevoeld omdat ze niet in oprechtheid en billijkheid tegen Egbert toornen kon, toen ze bemerkte, dat zijn ingrijpen de ontbinding van haar verhouding tot Paul alleen verhaast en niet werkelijk veroorzaakt

117