Een coquette vrouw

Eg bert kwam binnen en ging zijn tasch uitpakken, hij trok pantoffels aan en vertelde dat er dadelijk brood en koffie zou worden gebracht.

״Ik moet nog even hier dit Duitsche ding doorkijken. Corrigeer jij dan terwijl dit stukje proef, wil je ? En ik heb ook nog wat waschgoed meegebracht, daar bandjes en knoopen en weet ik al wat, aangezet moeten worden. Net een goed werkje voor jou. Hier." Hij lei het bundeltje op tafel. ״Ik kan anders niet zeggen, dat die waschbaas van jou mij bevalt. Mijn hemden zijn tegenwoordig in minder dan geen tijd naar de maan ׳—, en verleden week had ik weer een verkeerde zakdoek. Ik wou wel graag dat je daar eens wat beter het oog op hield."

״Ik heb nog al veel tijd."

Hij haalde de schouders op.

״Tijd! Dat kost geen tijd. Iemand moet het doen —, dat zul je hoop ik, wel met mij eens zijn en mijn werk is het in elk geval niet."

Ze antwoordde niet, klemde de lippen op elkaar —, weer voelde ze die brandende onrust in haar bloed. Hij achtte de zaak ״voldoende toegelicht" en zette zich tot lezen, zonder een blik of een woord. Dat was het, wat haar altijd boven alles kwetste.

״Proeven corrigeeren is dan mijn werk niet," barstte ze ineens uit, zelf voelende dat ze onredelijk deed, maar als gedreven, en gooide het papier van zich af.

Hij keek op.

״Uitstekend. Dus dat wordt dan in het vervolg op het goudschaaltje gewogen. Ik heb er niet tegen, hoor 1 Laat jij mij mijn werk maar doen .—, als jij dan maar zorgt dat het jouwe in orde is."

״Ontbreekt daar wat aan?" vroeg ze uitdagend.

Hij lachte schamper. ״Kijk hier maar eens rond. Mantel op een stoel —, schoenen in een hoek, dan weet je genoeg."

״O, dus dat is mijn werk? Zorgen dat jij geen verkeerde zakdoeken krijgt, knoopjes aan je kleeren zetten! Dat durf jij zeggen tegen mij, dat durf jij mij aanwijzen als mijn werk."

Hij zweeg en deed alsof hij las.

״Kan je geen antwoord geven?"

Hij keek op, loom verbaasd.

״Wat moet ik antwoorden op dat gekrijsch? Je moet op de markt gaan staan met een stalletje. Daar is geld voor je te verdienen."

Ze wilde antwoorden —׳, maar de boerin kwam binnen

106