Een coquette vrouw

en begon de tafel te dekken. In de nijpende stilte, die plotseling neerviel, las Egbert onverstoord verder —, en Ina die snel een boek had gegrepen om zich een houding te geven, werd overkropen van berouw. Hij was toch om haar gekomen —, hij had toch eigenlijk niet zooveel onredelijks gezegd, zij had met Paul eindeloos meer schuld jegens hem op zich geladen —, mpest nu dit samenzijn weer bederven en stikken in een armhartig, kleinzielig gekrakeel ? De boerin was klaar, en ging de kamer uit.

״Zullen we aan tafel gaan?" vroeg Egbert droog.

״Mij goed" —*, ze verhardde weer, zij wilde nu ook niet anders dan stug antwoorden, als hij haar niet tegemoet kwam —, ze zette zich tegenover hem en voor ze het helpen kon, glipten tranen uit haar oogen en haar mond vertrok bitter moest ze schreien. Hij zag het.

״Kom," — hij stak over tafel zijn hand naar uit — ״stel je niet aan, meid."

Altijd en eeuwig diezelfde leege woorden, waarbij hij niets dacht, niets voelde, zei ze geërgerd in zichzelf —, maar ze nam de hand en drukte die even.

״Je bent zoo onmogelijk prikkelbaar."

״Misschien ben ik prikkelbaar," bekende ze, ״maar dat zit dan in mijn aard en in mijn gestel. Kun je daar dan niet een klein beetje rekening mee houden?"

״Ja —, hoor eens even, beste meid, ik kan mij werkelijk niet door jouw zenuwbuitjes laten regeeren."

״Zenuwbuitjes zijn het niet —׳, dat is een idioot, zot woord."

״Goed. Dan is het een idioot, zot woord. Laten we het daarop houden en overgaan tot de orde van den dag. Nog een boterham?"

Ze antwoordde niet, voelde zich hulpeloos, als verknepen van wanhoop. Maar even later veerde ze toch weer op — ze wilde dat Egbert een prettigen middag zou hebben —, ze had er zich voor hem zoo op verheugd. Zag hij nu werkelijk de orchideeën daar niet staan? En als hij ze zag, wat moest ze zeggen? Zou hij nog over Paul spreken? Neen —, hij dacht er zeker niet meer aan. Zóóveel argeloosheid —, zóóveel goed vertrouwen in haar deugd en in haar trouw —, zou het niet schandelijk zijn geweest, hem daarin te beschamen ?

107