Een coquette vrouw

op haar teenen bij het kastje en nam er de orchideeën af. De zilverblanke blaadjes trilden boven het kristalklare water —, ze keek er met verrukking naar —, ze had nog nooit orchi-dieeën in haar bezit gehad. En weer bracht ze zich de versregels te binnen —׳, het was of een last van haar afviel —, of ze weer opgeheven werd naar een betere, een rijkere, fijnere, blijdere wereld zonder benepen angsten, kleinhartig gekibbel, listig woordenwikken om zelfverachting, smaad en minachting te ontgaan. Ze keek in den spiegel en zag haar oogen schitterend —, de blos op haar wangen plotseling verhoogd —, en ze herdacht, hoe twee dagen geleden Paul. hier gezeten had in den hoek bij het raam en naar haar gekeken, terwijl ze het jongetje op haar schoot zijn soep te eten gaf.

״Wat doe je daar toch zoo stil?" had ze gevraagd —, en hij had geantwoord: ״ik kijk maar naar je." Ze had gebloosd en luid op gelachen —, ״en vind je dat nu een voldoende bezigheid voor een volwassen man!" en hij weer „volkomen voldoende en bevredigend", met dien streelenden klank, die haar rillingen aanjoeg. Elk woord bracht ze zich nu te binnen. „Je bent zoo mooi, in dit licht je bent niet altijd mooi, hoor! Je hebt erg je dagen —, en zelfs je uren, maar je Oogen zijn altijd heerlijk om in te kijken ׳—," en het was alsof ze een kind was en op een zoeten herfstdag goudgelen honig zoog, onder een boom, waarvan de bladeren ritselden.

Ja, ze wilde, ze moest mooier en volmaakter worden voor hem die zelf zoo verfijnd was, uiterlijk en innerlijk —, zè wilde datzelfde voorname en rustige van de Latijnsche verzen in de bewegingen van haar eigen geest —, geen rauwe drift meer, geen kleinhartig gekibbel —, ze zou weer gaan werken, Paul zou haar boeken zenden en zij zou hem daarover haar gedachten schrijven. Ze zou ook nu en dan bij hem komen om hem haar eigen werk voor te lezen. Geloofde ze in dat alles ? Ze stond tegen het kastje geleund, sloot even de oogen ׳—, het was alsof een koele wind langs de oogleden streek —, maar ze schudde het denken aan toekomst van zich af —, wat het heden opleverde was voldoende.

Ze hoorde stappen op de trap, ze schrok en schoof als instinctmatig het glas met de bloemen achter een vaas —, maar in hetzelfde oogenblik bedacht ze zich en zette ze open voor het gezicht —, heimelijk hopend dat hij ze niet zou zien —, wilde zij toch weer niet ze opzettelijk en geniepig voor hem verbergen.

105