Een coquette vrouw

had Egberts lachen om haar bevliegingen vermeld met een heimelijke hoop en een heimelijke zekerheid, dat hij wel meer voelen zou voor haar bevliegingen dan voor het lachje van den verstandigen man. Haar betuiging ״hij heeft altijd gelijk" was niet geheel oprecht ׳—, had ze dus niet onder den schijn van argeloosheid, Egbert vérloochend en zichzelf in alle deelen de mooie rol toebedeeld? En doorzag hij haar in dat bedrijf en verachtte haar?

״Ik moet nu weg," zei ze ineens gejaagd, enkel om te weten wat hij zeggen zou.

״Moet u werkelijk ? Ik mag u dan toch thuisbrengen ?"

De staalblauwe blik straalde in haar oogen —׳, haar angst en bezwaren vielen van haar af. Wat was ze toch, vond ze zelf, dadelijk overdreven en opgewonden, zonder zin of grond. Hoe onzegbaar zot de gedachte, dat hij haar „verachtte" om wat ze van Egbert had gezegd. Wat had haar toch zoo onrustig en wantrouwig gemaakt?

Ze wandelden samen naar huis en hij vertelde haar van zijn leven met een oude moeder alleen, die hij eiken winter naar het Zuiden vergezelde —, en hoe zwaar hem soms de eenzaamheid viel en hoe weinig hij deugde voor het loszinnige stadsleven en hoeveel teleurstelling hij ook had ondervonden van vrienden en vrouwen —, alles met die weeke en als opzettelijk op lokken afgerichte stem. Zij geloofde alles wat hij zei, en bij voorbaat wat hij nog niet had gezegd, niet omdat het haar verstand zoo geloofwaardig scheen, maar omdat het de behoefte van haar hart was, hem in zijn heele wezen te voelen als zuiver en waar. Wat had het anders voor reden en rechtvaardiging gehad, dat ze hem wilde bekoren ? Zijn waarde moest immers de verontschuldiging wezen, voor wat zijzelf beging —, dat ze dit onbewust gevoelde, dreef haar noodzakelijk ertoe, hem van den beginne af aan op een voetstuk te plaatsen.

Bij het afscheid nemen vroeg hij haar als terloops, met een vluchtigen glimlach of en hoe laat zij dagelijks wandelde ׳—, en ze wist dat ze hem den volgenden dag, en zoolang zij wilde alle dagen zou ontmoeten.

Ruim een week daarna, een Zaterdagmorgen maakte Ina in de vroegte zich gereed om van de halte, een half uur van huis, Egbert te gaan halen. Hij kwam ditmaal heel vroeg en kon tot Maandagmorgen blijven, — den vorigen avond had

98