Een coquette vrouw

het wel geweest zijn, tenminste hij heeft ons ״doorgezaagd", zooals mijn man het noemt, twee uren achtereen tot hij uitstappen moest. Hij sprak Rotterdamsch en reisde in galanterieën. Hij moet wel gedacht hebben, dat ik stapelgek was —, iets anders viel gelukkig moeilijk te veronderstellen, ten overstaan van mijn man. Dat komt van het idealiseeren."

„En waarin denkt u nu wel, dat ik reis?"

Ze lachte mee en antwoordde niet.

Hij zweeg eveneens en onder de waaiende, naakte beuken gingen ze verder. Ina voelde dat haar keel droog was en haar hart klopte —, ze had rad en hoog gesproken, met een vreemden lichten duizel in haar hoofd, als ontwoeien haar de woorden, en kon ze zich niet precies rekenschap geven van wat ze zei. En nu hij zwijgen bleef, begon ze zich jachtig te bezinnen op een ander onderwerp, op iets anders om hem te vertellen — maar juist daardoor vond ze niets. Het zwijgen leek eindeloos en ze vroeg zich af, of hij haar nu vervelend vond —, of hij het heele verhaal misschien vervelend had gevonden — of zij het wellicht saai en kinderachtig, niet geestig genoeg had verteld —, of het ook den indruk van kinderachtige zelfverheerlijking kon hebben gegeven •—, of het wel dienstig was zooveel over zichzelf te hebben gesproken, of hij het niet mal en opdringerig zou vinden. Al haar gewone vrijmoedigheid was heen, ze voelde zich links en schuw en keek steelsgewijze naar zijn gezicht, als om er de gedachten van af te lezen.

„En is dat uw eenige ervaring op dat gebied?" vroeg hij eindelijk opnieuw.

„O neen." Ze leefde ineens op, maar onmiddellijk voelde ze weer dat strakke, gejaagde gevoel in haar hoofd door het inspannend bezinnen, wat ze hem zeggen zou en hoe, om hem het best en het zekerst te bekoren. „Zóó goed-leersch ben ik nooit geweest —, en nog geloof ik niet, dat ik genoeg leergeld heb gegeven."

Hij glimlachte weer en antwoordde niet en opnieuw had Ina het gevoel, dat ze het verkeerde had gezegd, met verkeerde woorden.

Ze wilde zoo graag tegelijkertijd oprecht zijn en zichzelf verheerlijken —׳, een teedere deernis in hem opwekken en toch weer niet, omdat bewondering haar lief was boven deernis, die klein maakte en klein hield —, en nu vond hij haar misschien al onnoozel en klein. Ze had herhaaldelijk over „mijn man" gesproken, als om duidelijk en dadelijk te toonen, dat ze niet vergeten wilde dat ze was getrouwd ׳—, maar ze

7. C. V.

97