Het Joodje

89

voordeel, of weet ik waarvoor, daarom was die jongen beter dan ik, en wel goed genoeg om in jullie prachtige

club te wezen...., daarom mocht hij ” Hij kon

niet verder spreken, stotterend snikte hij de laatste woorden uit, haastig veegde hij met de hand over het gezicht, maar zijn tranen waren al gezien. Sommigen lachten er om, maar anderen keken Van Herwerden aan, om te weten, wat hij antwoorden zou. Hij verborg correct, zelf in ’t minst niet getroffen, zijn persoonlijke verlegenheid achter den onpersoonlijken deftigen aangeleerden president-toon van even tevoren;

„Wat je daar zegt, is op het oogenblik absoluut niet aan de orde —, de houding van dat vroegere bestuur was volkomen „en règle” en in overeenstemming met de bepalingen en nu er zich op dit oogenblik een overeenkomstig geval niet eens voordoet —, zie ik niet in, wat er over te praten valt” — hij zweeg, maar voelend dat zijn antwoord niet elkeen bevredigde, zei hij er bij, minder officieel, heftiger, sneller, nu het tegen de anderen gericht was, „overigens wordt niemand lid van de club buiten zijn vrijen wil en de keus van het bestuur, er zijn er nog maar zes definitief aangenomen en wie zich niet opgewekt voelt, kan zich terugtrekken.”

Enkelen keken elkaar aan, kregen een kleur en sloegen de oogen neer. De bedreiging was hun niet ontgaan. Hulpeloos, half-verwoed keek Ben rond, maar hij ontmoette geen enkelen blik —, het feit van zijn uitsluiting en alles wat daarbij was voorgevallen,