Het Joodje

85

tamelijk vroeg op het schoolplein kwam, zag hij daar een aantal van de jongens in een levendige groep bijeen —, ze beraamden blijkbaar een plan of maakten een afspraak, en Ben bedacht ineens, dat hij ze daar vorige dagen ook al had gezien na schooltijd en in de pauzen tusschen de lessen, opgewonden samenscholend. Berthold van Herwerden was in hun midden; langer dan de anderen, scheen hij de leiding te hebben en beschikkingen te maken, waaraan zich de overigen onderwierpen. Ben werd nieuwsgierig, wat het doel van die samenkomst kon wezen en hij wendde zich tot een anderen jongen, die afzonderlijk stond, voor de zaak blijkbaar geen belangstelling voelde en rustig zijn potlooden puntte,

,,Ze zijn geloof ik bezig een letterkundige club of zoo iets in elkaar te zetten. Jongens uit de vierde, de vijfde en de zesde. Ze willen geloof ik een avond in de week — ik meen dat ze zeiden Vrijdagavond — bij elkaar komen, en dan beurt om beurt een lezing over het een of ander letterkundig onderwerp houden —, ook eigen werk voorlezen en bespreken.”

„En.... en, kan iedereen daar lid van worden?” stamelde Ben met een zijdelingschen blik op het clubje.

„Dat geloof ik niet. Van Herwerden en nog een paar — zoo iets als een commissie van zes, uit elke klas twee —, die kiezen wie ze erbij willen hebben, Ze nemen alleen lui, die iets kunnen, waar iets in zit, geen stommelingen!”