Het Joodje

84

„Een echt oud mannetje al, bedoelt u", glimlachte Ben zwaarmoedig.

„Een echte zoon van je Volk", zei de meester, „neergedrukt, maar niet gebroken in de ballingschap, geoefend in geduld, door lijden gelouterd! Nietwaar?"

Ben glimlachte, wat pijnlijk. Hij gevoelde niet zoo heel sterk de glorie van te zijn de zoon van het Volk „neergedrukt, maar niet gebroken, geoefend in geduld, door lijden gelouterd". En diep in zich meende hij eigenlijk, dat al dit interessante ook maar alleen in de verbeelding van meester Becker en zijns gelijken bestond, maar hij zei niets.

Het was donker geworden.

„Zullen we onze thema gaan maken?" stelde de oude man voor. Want sinds Ben op het gymnasium was, maakten ze samen zijn Latijnsche opgaven —, daardoor had de meester de voldoening, dat hij nu op zijn ouden dag nog tot wat Latijn was gekomen en Ben die, dat de ander nu óók althans iets genoot van de boeken, die hij voor een goed deel zelf betaalde.

Ze gingen naar binnen.

„Je komt me morgen dadelijk even den afloop melden, nietwaar? Je weet toch precies den naam en het adres? Hier, zijn kaartje. Baron van Herwerden, Lindenlaan 3,"

Ben stak het in zijn zak. Ellendig, dat hij nu toch weer even aan tante Rebecca had gedacht en wat zij zou hebben gezegd als ze dat had kunnen zien.

Den volgenden dag, toen hij 's morgens toevallig