Het Joodje

79

dokter wachtte in de gang bij den koffer en de staande klok en de hooghartige jongen hem fluitend naast zijn fiets voorbijging — al die jaren niet had hij het dien jongen geheel en al vergeven dat hij hem aan den spot en de walging der anderen prijsgegeven had, zich innig verheugd toen hij zitten bleef en met hem-zelf in dezelfde klas kwam — maar zijn aard, meer nog dan zijn omstandigheden, bleef bij voortduring zijn omgang met de anderen bemoeilijken. Nooit voelde hij zich geheel en al onbevangen tusschen de klasgenooten, altijd bang en wantrouwig, stug om niet opdringerig te schijnen, soms innerlijk overtuigd van zijn minderwaardigheid, die hem zoo lang en zoo hardnekkig werd opgedrongen, soms dol van verborgen trots, dronken van zijn voornemens hen allen voorbij te streven, en terwijl de anderen hem bewonderden om zijn vlugheid, bleef hij hen heimelijk bewonderen — meer dan benijden — om hun rijkdom en voornamen stand. Benijden was het eigenlijk heel en al niet, zijn eigen toekomstplannen gingen volkomen om buiten elke gedachte aan geld, naar weelde haakte hij niet —, het was eigenlijk meer een geheime, verborgen eerbied, nauwelijks en schaamvol beleden, een pijnlijke verbazing ook, waar toch die geheimzinnige hoogheid van geldbezit kon schuilen, dat rijken zóó zelfbewust durfden zijn. Hij moest het zich afvragen als hij de dames uit de villa’s met haar marmer-strakke gezichten en verwaten blik in rijtuigen en automobielen zag, de heeren te paard, laatdunkend