Het Joodje

255

op, hij had geen honger, hij had niet aan eten gedacht —, er was alleen zielepijn, die hem kwelde. Hij kon er niet over denken —, hij wilde er ook niet over denken —, het scheen hem als was hij uit een verdooving, als na een geweldigen slag op zijn hoofd, juist bijgekomen en voelde nu een vreemdsoortige verluchting —, door zijn lichamelijke uitputting. Maar morgen —, en overmorgen —, en alle dagen, dan zou het bittere leed hem komen kwellen, dan zou hij zich ongelukkig voelen, dan zou hij vervallen, uitteren, niet meer eten, niet meer slapen, zijn levenslust weg, zijn bestaan vergiftigd! Wat was het stil in huis —, en al over acht uur. Was hij dan weer opnieuw in slaap gevallen —, het moest wel —, maar wat afschuwelijk, nu zoo te kunnen slapen. Het was afschuwelijk, maar niet langer te loochenen, hij had honger —, hij had ondraaglijken honger. En er was geen mensch in huis, Allemaal waren ze op verjaarbezoek en hadden hem alleen ge* laten. Hij vergat, dat hij nadrukkelijk had verzocht alleen te zijn en voelde zich verwaarloosd, verlaten, eenzame verstooteling in een harde, liefdelooze wereld. Wie hield er eigenlijk van hem —, wie gaf er iets om hem? Niemand, niemand! O, koud en trouweloos waren de menschen, ongastvrij, afstootend dit leege huis! Hij stond op en waschte zich en maakte zijn haar terecht en ging naar beneden. Nu hij toch alleen thuis was —, stilletjes even de keuken in sluipen, om te zien of ze wellicht van het middagmaal iets overgelaten hadden? Hij voelde zich ellendig, be